පන් කපා පැදුරු වියා වෛයිද්යවරයෙකු වුන පිටිසරින් ආ දොස්තර නෝනා
ශ්රී ලංකාවේ දුර ගම්මානයක, වැලි මාවත් සහ වගාබිම් අතර පිහිටි කුඩා පැල්පතකින් ආරම්භ වූ මේ කතාව අද සමාජයට අමතක නොවන ජීවිත පණිවිඩයක් බවට පත්ව ඇත.
ඇය නම සෙහන්සා (නම වෙනස් කර ඇත).
අද ඇය වෛද්යවරියකි.
නමුත් ඇයගේ ජීවිතය පටන් ගත්තේ සුපිරි ගෙවල්, වාහන, හෝ සුවපහසුකම් අතර නොවෙයි.
ඇය උපන්නේ දුප්පත්කම, අපහාස, කඳුළු සහ සටන අතරිනි.
පන්කොළවලින් ජීවිතය ගෙවූ පවුලක්
සෙහන්සාගේ පවුල ජීවත් වුණේ පන්කොළ කපලා ඒවා වියලා, පසුව ඒවායෙන් පැදුරු, පැල්ලම්, කාපට් වගේ වස්තු සෑදීමෙන් ලැබුණු කුඩා ආදායමෙන්ය.
මව දවස පුරා පන්කොළ වියලා, ඒවා නූල් කරමින් රෑ දක්වා වැඩ කළාය.
පියා ගමේ කුඩා වෙළඳපොලවලට ඒවා රැගෙන ගොස් විකිණීමෙන් සල්ලි හොයන්න උත්සාහ කළාය.
සෙහන්සාත් ඔවුන්ට උදව් කළා. පාසල් ගිහින් ආවම, ඇයත් පන්කොළ වියලා, පැදුරු වියන්න අතින් උදව් කරමින් වැඩ කළා.
ඇයගේ ළමා කාලය සෙල්ලම්වලින් නෙවෙයි, වැඩවලින් පිරුණා.
දුප්පත්කමට වඩා බර වුණේ මිනිස්සුන්ගේ කටකතා
නමුත් මේ පවුලට දුක් දුන්නේ දුප්පත්කම විතරක් නොවෙයි.
ඔවුන්ගේම නෑදෑයන්…
ඔවුන්ව නිතරම පහත් කරලා කතා කළා.
සෙහන්සාට ඒ වචන ඇසුණේ කුඩා වියේ සිටමයි.
ඇය පාසල් යනකොටත් සමහර දරුවන් හිනාවුණා.
අසරණත්වය ඉහළම තැනට ගියා.
නමුත් ඒ තත්ත්වය තුළදීත් සෙහන්සාගේ මව කිව්ව වචන තමයි ඇයගේ ජීවිතය හැරවූව.
“පුතේ… අපි දුප්පත් වුණාට, ඔයා ඉගෙනගන්න එක නවත්තන්න එපා.
ඔයා දවසක ලොකු කෙනෙක් වෙන්න ඕනේ.”
සිහිනයක් තිබුණා… “මම වෛද්යවරියක් වෙනවා”
සෙහන්සාට එකම සිහිනයක් තිබුණා.
“මම වෛද්යවරියක් වෙන්න ඕනේ.”
ඇය දැක්කා ගමේ රෝහලට යන අසරණ මිනිස්සුන්.
ඇය දැක්කා ප්රතිකාර නැතිව කඳුළු වැටෙන අම්මලා.
ඇය දැක්කා වෛද්යවරයෙක් ඉදිරියට ආවම මිනිස්සුන්ට ඇතිවන බලාපොරොත්තුව.
ඒ හැමදේම ඇයගේ හිතට කතා කළා.
ඒ නිසා ඇය පාසලේ ඉගෙනීම අතහැරලා නැහැ.
පොත් ගන්න සල්ලි නැතිවුණා.
පාසල් උපකරණ නැතිවුණා.
සමහර දවස්වල කෑම එකක්වත් නැතිවුණා.
නමුත් ඇය ඉගෙනගත්තේ හිතේ ශක්තියෙන්.
රෑට පහන් ආලෝකයෙන් පොත් කියවමින්, දවල්ට පන්කොළ වියලා, රෑට පාඩම් කරමින් ඇය ජීවිතය ගොඩනගාගත්තා.
අවසන් විභාගය… ජීවිතය වෙනස් කළ තත්පරය
වසර ගණනාවක් පුරා දුක් විඳගෙන, අවසානයේ ඇය සාමාන්ය පෙළ සහ උසස් පෙළ විභාගයට මුහුණ දුන්නා.
එදා ප්රතිඵල ආපු වෙලාවේ, ඇයගේ මව කඳුළු වැටෙමින් කියලා තිබුණා කියලා ගම්වාසීන් පවසනවා.
“පන්කොළ වියන අපේ ගෙදරින් වෛද්යවරියක් හදන්න පුළුවන් වුණා…”
ඒක සෙහන්සාගේ ජීවිතයේ පළමු ජයග්රහණයයි.
වෛද්ය විද්යාලයට තේරුණු දවස
අවසානයේ ඇය වෛද්ය විද්යාලයට තේරුණා.
ඒ දවසේ ගමේ බොහෝ දෙනාගේ ඇස් කඳුළු වුණා.
එදා කටකතා කියපු අය නිහඬ වුණා.
ඇයව පහත් කරපු අයත් අසරණ වුණා.
සෙහන්සා පවසන්නේ මෙහෙමයි:
“මට දුක් දුන්නාම තමයි මට ශක්තිය ආවේ.
මාව අතහැරපු අය නිසාම මම තවත් ඉස්සරහට ගියා.”
අද… ඇය වෛද්යවරියක්
අද සෙහන්සා වෛද්යවරියක් ලෙස සේවය කරයි.
ගමේ අසරණ ජනතාවට ඇය උපකාර කරයි.
අඩු ආදායම් පවුල්වල දරුවන්ට ඇය පණිවිඩයක් දෙනවා.
“දුප්පත්කම කියන්නේ ලැජ්ජාවක් නෙවෙයි.
ඒක ජීවිතේ ආරම්භයක් විතරයි.”
මෙය සමාජයට කියන පාඩම
මෙම කතාවෙන් අපිට පැහැදිලිවම පෙනෙනවා…
පන්කොළ වලින් පැදුරු වියන අතකින් වුණත්,
සිහින වියන්න පුළුවන්.
අද ඇය වෛද්යවරියක්.
නමුත් ඇයගේ පසුබිම තවමත් ගමේ කුඩා පැල්පතකින් ආරම්භ වූ එකක්.
ඇයගේ ජීවිතය කියන්නේ එකම දෙයක්…
“අපහාසය ඔබව බිඳ දැමීමට නොව, ඔබව ශක්තිමත් කිරීමට හේතුවක් කරගන්න.”
