පවුලේ ණය ගෙවන්න පෝසතාගේ මනාලිය වුන තරුණියට අත්වුනු ඉරනම
මම පවුලේ එකම ගැහැණු දරුවා. මගේ තාත්තා ව්යාපාරයක් කරලා අන්තිමට ඒක පාඩු වෙලා ලොකු ණය කන්දරාවකට අහුවුණා. මම ඒ වෙලාවේ කැම්පස් එකේ අවසාන වසරේ ඉගෙන ගත්තේ. මම ආදරේ කළේ මගේම බැච් එකේ හිටපු චමෝද්ට. එයා හරිම දුප්පත්, හැබැයි මට මහා ගොඩක් ආදරේ කළා.
මම ගෙදරට මේ ගැන කියන්න හිටියට බැරි වුනා. මේ ගැන කියන්න ඕනේ කියලා කාමරයට වෙලා හිත හිත ඉන්නකොටම අම්මා මගේ කාමරයට ආවා. අම්මගේ මුනේ තිබ්බේ හිනාවක්. අම්මා මගේ අත් දෙක අල්ලගෙන හිනාවෙලා මෙහෙම කිව්වා. දුවේ. අර ජයසිංහ මුදලාලිගේ පුතා ඔයාට කැමතියිලු. ඒ පවුලෙන් අපේ ණය සේරම බේරනවා කිව්වා. තව සල්ලිත් දෙනවා කිව්ව. උඹට තියෙන්නේ කැමති වෙන්න විතරයි. උබේ වාසනාව. ඒ වගේ සල්ලි තියෙන පවුලකින් යෝජනාවක් එන්න.
මම මගේ ආදරේ ගැන කියන්න හැදුවත්, අම්මගේ සතුට ඉස්සරහා මම ගොළු වුණා. මම චමෝද්ට කිසිම දෙයක් නොකියා එයාව මග ඇරියා. මම අකමැත්තෙන් වුණත් ඒ විවාහයට කැමති වුණා. මට දැනුණේ මාව “විකුණනවා” වගේ හැගීමක්.
මනමාලියක් විදිහට හැඩවුණු දවසේ මම මූණ කණ්ණාඩියෙන් බැලුවා. මම පෙනුණේ ජීවතුන් අතර ඉන්න මළකඳක් වගේ. මම ඇඳගෙන හිටපු රත්තරන් බඩු වල බර මට දැනුණේ මගේ බෙල්ල හිරකරන දම්වැල් වගේ.
මංගල උත්සවය දවසේ ජයසිංහ මුදලාලි තාත්තට චෙක් එකක් දෙනවා මම දැක්කා. අම්මගේ මූණේ තිබුණේ මහා ලොකු ජයග්රාහී හිනාවක්. මම තේරුම් ගත්තා, මම ඒ පවුලට ලේලියක් නෙවෙයි, මම අපේ තාත්තගේ ණය බේරන්න මුදලාලි මිලදී ගත්තු කෙනෙක් විතරයි කියලා.
වෙඩින් එක ඉවර වෙලා මම මනාලයාගේ ගෙදරට ගිය දවසේ ඉඳන් මගේ නියම අපාය පටන් ගත්තා. මගේ මිනිහා උදේ ඉඳන් රෑ වෙනකම් බීලා සූදු කෙළලා එන මනුස්සයෙක්. එයාට මම කියන්නේ තවත් එක සෙල්ලම් බඩුවක් විතරයි. ගෙදර නැන්දම්මයි, නෑනයි මාව දකින්නේ පවුලේ වැඩකාරකමට ආව ආපු හිඟන්නියක් විදිහට.
උදේ හතරට නැගිටලා මුළු මහ මන්දිරේම වැඩකාරියක් වගේ කරන්න ඕනේ මම. පරක්කු වුණොත් නැන්දම්මාගෙන් සහ නෑනගෙන් නින්දා අපහාස. “උඹේ තාත්තගේ ණය බේරුවේ අපි, ඒ නිසා වහලියක් වගේ හිටපන්” කියලා නෑනා මගේ මූණටම කිව්වා. මම හැමදේම ඉවසාගෙන අම්මලාට කතා කළත්, අම්මා කිව්වේ “ඔහොම තමයි දුවේ, දැන් උඹේ වාසනාවට ලැබුණු දේ ඉවසගෙන ඉඳපන්” කියලයි.
අවුරුද්දක් මම මේ අපාය ඉවසුවා. මගේ මිනිහා බීගෙන ඇවිත් මට ගහපු පාරවල් වල කැළැල් මම අම්මට පෙන්නුවත්, අම්මට මගේ වේදනාවට වඩා ලොකු වුණේ ජයසිංහ මුදලාලිගෙන් ලැබෙන සැප සම්පත් ටික විතරයි.
“ආයෙත් ගෙදර එන්න හිතන්නවත් එපා.. එහෙම වුණොත් මුදලාලි අපේ ණය ආපහු ඉල්ලයි” අම්මා අන්තිමට මට කිව්වේ එහෙමයි.
එදා රෑ මට තේරුණා, මට යන්න තැනක් නෑ කියලා. මම ආදරේ කරපු චමෝද්ව මට අහිමි කළා. මගේ අම්මයි තාත්තයි මාව විකුණුවා. මගේ මිනිහා මාව වධකයෙක් වගේ තලා පෙළුවා. ජීවත් වෙන්න එකම එක හේතුවක්වත් මට ඉතුරු වුණේ නෑ.
එදා මම හඳ පායපු රෑක මූදු වෙරළට ගියා. රළ ගෙඩි මගේ පාද පතුල් සිප ගනිද්දී මට දැනුණේ මහා නිදහසක්. මම හෙමින් හෙමින් මුහුද ඇතුළට ගියා. මට ඕන වුණේ මේ විකිණෙන ලෝකෙන් සදහටම අයින් වෙන්න.
“චමෝද්.. මට සමාවෙන්න. අම්මේ.. ඔයාගේ ණය දැන් ඉවරයි.”
මම රළ අතරේ ගිලී ගියේ සදහටම නිහඬ වෙන්නයි. මම මැරුණට පස්සේ මගේ මිනිය ගොඩට එද්දීවත් අම්මා ඇඬුවේ මම ගැන දුකටද, නැත්නම් ආයෙත් ණයකාරයෝ ගෙදරට එයි කියන බයටද කියලා මම දන්නේ නෑ.
මතක තබාගන්න: සල්ලි වලට වඩා ඔබේ දරුවාගේ සතුට වටිනවා. දරුවන්ව “වෙළඳ භාණ්ඩ” කරගන්න එපා. අන්තිමට ඔබට ඉතිරි වෙන්නේ පසුතැවීම සහ මියගිය දරුවෙකුගේ පින්තූරයක් විතරක් වෙන්න පුළුවන්.
තවත් ජීවිතයක් මේ වගේ විනාශ වෙන්න කලින් මේ කතාව Share කරන්න. 🙏🌊
