අනියම් පෙමේ චාටු වදනට රැවටුන බිරිදට සියල්ල නැතිවෙයි
සුජිත් වෘත්තියෙන් විදුලි කාර්මිකයෙක්.
දවසම ගෙවල් ගානේ ගිහින් මහන්සි වෙලා හම්බ කළේ බිරිඳ නදීකාට සතුටින් ජීවත් වෙන්න. ගෙදර අඩුවක් තිබුණේ නෑ. කන්න, අඳින්න, ඉන්න… හැමදේම තිබුණා.
ඒත් නදීකාගේ හිත තිබුණේ වෙන තැනක.
සුජිත්ට ආදරේ තිබුණා… ඒත් ආදරේ පෙන්නන්න වචන තිබුණේ නෑ. ඔහුගේ ආදරේ වැඩෙන්, වගකීමෙන්, නිහඬ කැපවීමෙන්.
නදීකාට ඕන වුණේ කවි කියන, තෑගි දෙන, හැම මොහොතකම “ඔයා ලස්සනයි” කියන ආදරයක්.
ඒ හිස්තැන පිරෙන්න පටන් ගත්තේ සමාජ ජාලයකින් හමුවුණු චාමර නිසා.
මුලින් සුහද කතා.
පස්සේ රහස් පණිවිඩ.
ඊට පස්සේ… රෑ තිස්සේ කතා.
“ඔයා වගේ ගැහැණියක් ඒ මිනිහත් එක්ක නාස්ති වෙන්න හොඳ නෑ…”
චාමර කියන හැම වචනයක්ම නදීකාගේ හිත අල්ලගත්තා.
ටික ටික ගෙදර සුජිත් එක්ක කතා අඩු වුණා. කෑම පවා නිහඬව.
“මොකද වෙලා තියෙන්නේ?”
සුජිත් ඇහුවම,
“ඔයාට වැඩ විතරයි. මාව තේරෙන්නෙ නෑ.” කියලා ඇය රණ්ඩුවක් හදාගත්තා.
ඒ අතරේ, චාමර කිව්වා—
“අපි මුණගැහෙමු. ඔයාට මම අලුත් ජීවිතයක් දෙන්නම්.”
නදීකා හිතුවා… මේ තමයි ඇය හෙව්ව ආදරේ.
එදා උදේ සුජිත් වැඩට ගිය ගමන්, නදීකා බොරුවක් කියලා ගෙදරින් පිටත් වුණා.
නගරයේ තැනකට ගිහින් බලාගෙන හිටියා.
ඈත ඉඳලා චාමර ආවා.
ඒත් ඔහු තනියම නෙවෙයි.
තවත් දෙන්නෙක්.
ඒ මූණු දැක්කම නදීකාගේ ඇඟ සීතල වුණා.
“අපි යමු…” චාමර කියද්දි
ඔහුගේ කටහඬේ තිබුණේ ආදරයක් නෙවෙයි… වෙන දෙයක්.
නදීකාට තේරුණා ඇය වැරදි තැනක.
ඒ වෙලාවේ දුරකථනය නාද වුණා.
සුජිත්.
“නදීකා… මම හැමදේම දැනගෙන හිටියා.”
ඇය ගැහෙන්න ගත්තා.
“මො…මොනවාද?”
“ඔයා රෑ තිස්සේ කතා කරපු හැමදේම. ඔයා හමුවෙන්න යන එකත්. මම දැනගෙන හිටියා. මම හිතුවා ඔයා නවතියි කියලා.”
“සුජිත්… මාව ගන්න එන්න… මට බයයි…”
නිහඬතාවයක්.
පස්සේ ඔහු කිව්වා—
“මට අද තේරුණා, ඔයාට මගේ ආදරේ වටිනාකම දැනුණේ නෑ.”
දුරකථනය විසන්ධි වුණා.
නදීකා පැනලා දුවන්න හැදුවා.
ඒත් අර මිනිස්සු ඇය වට කළා.
මම පුළුවන් තරම් දුවලා ගිහින් කෑ ගැහුවා. මිනිස්සු රැස් වුණා. ඒ මිනිස්සු පැනලා ගියා.
නදීකා මහපාරේ වැටිලා අඬනවා.
ඒ වෙලාවේ ඇය ආපහු චාමරට කතා කළා.
අංකය අක්රියයි.
ඔහු අතුරුදන්.
ගෙදර ආවම දොර ලොක්.
පිටේ බෑග් දෙකක්.
සුජිත් යන්න ගිහින්.
මේස උඩ ලියුමක්.
“මම ඔයාට දුන්නේ ආදරේ. ඔයා හෙව්වේ මායාව. මායාව පස්සේ ගිය අයට අන්තිමට ඉතිරි වෙන්නේ පසුතැවීම විතරයි.”
එදා ඉඳන් නදීකා තනි වුණා.
රැවටුණු පෙම්වතා අතුරුදන්.
සැබෑ ආදරේ දුන්න ස්වාමියාත් නැතිවුණා.
තාවකාලික හැඟීමකට ජීවිතේම දුන්න ගැහැනියකට,
අන්තිමේ ඉතිරි වුණේ…
කඳුළු, හිස් ගෙයක්… සහ කවදාවත් නිම නොවන පසුතැවීම.
