හැමදාම ඔලුව අතගෑවාට පාර අයිනේ සිටි ටොමියා කල අමතක නොවෙන උදව්ව
කොළඹ නගරයට ආසන්න කුඩා පාරක් අයිනේ, පැරණි බස් නැවතුමක් ළඟ හැමදාම බල්ලෙක් වැතිර සිටිනවා. කලු පාටට මිශ්ර දුඹුරු ලොම් තිබුණු ඒ බල්ලාට කවුරුත් නමක් දාලා තිබුණේ නැහැ. ඒත් එක තරුණයෙක් විතරක් ඌට ආදරෙන් “ටොමියා” කියලා කතා කළා.
අවුරුදු විසි දෙකක් විතර වයස තිබුණු අකීල හැමදාම හවස වැඩ ඉවර වෙලා ගෙදර යනකොට ඒ බස් නැවතුම ළඟින් යනවා. ඔහු පුංචි private company එකක වැඩ කළා. වැටුප ලොකු නැති වුණත් හොඳ හදවතක් තිබුණු කොල්ලෙක්.
මුලින්ම ටොමියාව දැක්ක දවසේ ඌ වැස්සෙන් තෙමිලා වෙව්ලමින් හිටියා. අකීලට දුක හිතුණා.
“අනේ බං… උඹට කන්නවත් ලැබෙන්නෙ නැද්ද?” කියලා ඔහු කඩේකින් පාන් කෑල්ලක් අරන් දුන්නා.
ඒ දවසෙන් පස්සේ ටොමියා අකීලව හඳුනාගත්තා.
හැමදාම හවස අකීල එන වෙලාවට ඌ වලිගෙ වනමින් බලාගෙන ඉන්නවා. අකීලත් ටොමියාගේ ඔලුව අතගාලා, කතා කරලා, කෑම ටිකක් දීලා යනවා.
“මචං ටොමියා, අද මහන්සියි බං…”
“අද office එකේ වැඩ ගොඩක්…”
“උඹට නම් නිදහසේ ඉන්න පුළුවන් නේද?”
අකීල එහෙම කියද්දී ටොමියා නිහඬව ඔහු දිහා බලන් ඉන්නවා. සමහර වෙලාවට ඔලුව අකීලගේ කකුලටත් තියාගන්නවා. ඒ දේවල් අකීලගේ හිතට පුංචි සැනසීමක් ගෙනාවා.
කාලය ගෙවුණා. ටොමියා සහ අකීල අතර ලොකු බැඳීමක් හැදුණා. සමහර දවස්වල අකීල පරක්කු වුණොත් ටොමියා පාර දිහා බල බල ඉන්නවා. අකීල ආපු ගමන් ඌ දුවගෙන එනවා.
එක් වැසි සහිත රාත්රියක අකීල වැඩ ඉවර වෙලා ටිකක් පරක්කු වෙලා ගෙදර යමින් හිටියා. පාරත් ගොඩක් නිහඬයි. වීදි ලාම්පු කිහිපයක් විතරයි තිබුණේ.
ඔහු ටොමියා ඉන්න බස් නැවතුම ළඟට එද්දී ටොමියා එකපාරටම නැගිටලා අමුතු විදිහට ගොරවන්න පටන් ගත්තා.
“මොකද බං?” කියලා අකීල ඇහුවා.
එකපාරටම පාරේ අඳුරෙන් තරුණයන් තුන්දෙනෙක් එළියට ආවා. ඔවුන් බීමතින් හිටියේ.
“අඩෝ, phone එක දීපන්!”
“සල්ලි තියෙනවා නම් දීපන්!”
අකීල බය වුණා. ඔහු පස්සට අඩියක් ගත්තා.
“අයියේ, මට මුකුත් නෑ…” කියලා ඔහු කිව්වා.
ඒත් ඔවුන් අකීලව තල්ලු කරලා bag එක උදුරගන්න හැදුවා. අකීල බේරෙන්න දුවන්න ගත්තා. ඒ තරුණයෝත් පස්සෙන් පන්නන්න පටන් ගත්තා.
ඒ වෙලාවේ ටොමියා එකපාරටම ඉදිරියට පැනලා උන්ට තදින් බුරන්න ගත්තා.
“අඩෝ මේ බල්ලා!” කියලා එකෙක් කෑගැහුවා.
ඒත් ටොමියා පස්සට ගියේ නැහැ. ඌ උන්ගෙන් එකෙක්ගේ කකුලට පැනලා කෑවා. තවත් කෙනෙක් ගලක් අරන් ගහන්න හැදුවත් ටොමියා තවත් සැරෙන් බුරන්න ගත්තා.
ඒ ශබ්දෙට අවට ගෙවල්වල මිනිස්සු එළියට ආවා.
“මොකද මේ?”
“කවුද බුරන්නේ?”
මිනිස්සු එනවා දැකපු රස්තියාදුකාරයෝ තුන්දෙනාම පැනලා දිව්වා.
අකීල හුස්ම ගන්නත් අමාරුවෙන් බිම ඉඳගෙන හිටියා. ටොමියා දුවගෙන ඇවිත් ඔහු ළඟ හිටියා. ඌගේ ඇඟත් තෙමිලා. කකුලේ පොඩි තුවාලයකුත් තිබුණා.
අකීලගේ ඇස් දෙකට කඳුළු ආවා.
“ටොමියා… උඹ නැත්තම් අද මට මොනවා වෙයිද දන්නෑ බං…”
ඔහු ටොමියාගේ ඔලුව ආදරෙන් අතගෑවා. ටොමියාත් නිහඬව වලිගෙ වනන්න ගත්තා.
ඊට පස්සේ අකීල ටොමියාව පාරේ දාලා ගියේ නැහැ.
ඔහු ටොමියාව ගෙදර අරන් ගියා. නාවලා, කෑම දීලා, නිදාගන්න තැනක් හදලා දුන්නා.
අම්මා මුලින්ම පුදුම වෙලා ඇහුවා,
“මේ බල්ලා කවුද පුතා?”
අකීල හිනා වෙලා කිව්වා,
“අම්මේ… මේ මගේ ජීවිතේ බේරගත්ත යාළුවා.”
එදා ඉඳන් ටොමියා පාර අයිනේ තනිව හිටියේ නැහැ.
ඌට ගෙයක් තිබුණා. ආදරේ කරන මිනිස්සු හිටියා.
ඒ වගේම අකීලටත් ජීවිතේ ලොකු පාඩමක් ඉගෙන ගන්න ලැබුණා.
“සත්තුන්ට දෙන ආදරේ කවදාවත් අපතේ යන්නේ නැහැ. දවසක ඒ ආදරේම අපිව රැකගන්නවා.”
