ගුරුතුමීගේ ජිවිතේම වෙනස් කල පාසල් සිසුවාගේ කතාව
අනුරාධපුරේ ඉස්කෝලෙක උගන්වපු දිල්හානි මිස්ට වයස තිස් දෙකයි.
ගමේ මිනිස්සුන්ට ඇය “හොඳ ගුරුතුමියක්” විතරයි.
ඒත් කවුරුත් දැනගෙන හිටියේ නැහැ…
හැම රෑකම ඇය තනියම අඬන බව.
අවුරුදු පහකට කලින් ඇය විවාහ වුණා.
මුලින් හැමදේම හොඳයි වගේ තිබුණා.
ඊට පස්සේ සැමියා මත්පැන් වලට ඇබ්බැහි වුණා.
ගෙදර හැම රෑකම රණ්ඩු.
බැනුම්.
සැක.
අවමාන.
“උඹට ළමයෙක්වත් හදාගන්න බැරි ගෑනියෙක්,” කියන වචනය දිල්හානිගේ හිතේ හැමදාම ඇණයක් වගේ හිටියා.
ඒත් උදේ වෙද්දි ඇය ආයෙත් ඉස්කෝලේ යනවා.
සිනා වෙනවා.
ළමයින්ට උගන්වනවා.
මොකද, ඇයගේ දුක කවුරුත් දැනගන්නවාට ඇය කැමති නැහැ.
එදාත් සාමාන්ය දවසක් වගේමයි.
පන්තිය ඉවර වෙලා ළමයි යද්දි, පන්තියේ අන්තිම පේළියේ ඉන්න චතුරංග තාමත් වාඩිවෙලා හිටියා.
“පුතා… ගෙදර යන්නෙ නැද්ද?” දිල්හානි ඇහුවා.
පොඩි කොල්ලා හිස පහත් කරගෙනම හිටියා.
“තාත්තා ආයෙ බීලා ඇවිත් ඇති මිස්…”
ඒ වචන ටික එක්ක දිල්හානිට කතා කරන්න බැරි වුණා.
මොකද, ඒ පුංචි කොල්ලාගේ ජීවිතේ… ඇයගේ ජීවිතේ වගේමයි.
“අම්මට ගහනවා,” චතුරංග හෙමින් කිව්වා.
“මම ගෙදර යන්න බයයි.”
එදා පළවෙනි වතාවට දිල්හානිට තමන් තනියම නෙමෙයි කියලා තේරුණා.
ඇය චතුරංගව ගෙදර යවන්න කලින් කෑම අරන් දුන්නා.
ඊට පස්සේ හැමදාම ඔහු ගැන හොයලා බලන්න පටන් ගත්තා.
ටිකෙන් ටික ඇය වෙනස් වුණා.
තමන්ගේ දුක හංගගෙන ඉන්න එක නවත්තලා, ජීවිතේ ගැන තීරණයක් ගන්න ඕන කියලා ඇයට තේරුණා.
මාස කිහිපයකට පස්සේ දිල්හානි සැමියාගෙන් වෙන් වුණා.
ගමම කතා කළා.
“ගෑනියෙක්ට තනියම ජීවත් වෙන්න බෑ.”
“ඉවසගෙන ඉන්න තිබුණා.”
ඒත් ඇය ආයෙ පස්සට ගියේ නැහැ.
ඇය ඉස්කෝලේ ළමයි වෙනුවෙන් හවස නොමිලේ පන්තියක් පටන් ගත්තා.
ගෙදර ප්රශ්න තියෙන ළමයි, බය වෙලා ඉන්න ළමයි, කතා කරන්න කෙනෙක් නැති ළමයි… ඔක්කොම ටිකෙන් ටික ඇය ළඟට එකතු වුණා.
අවුරුදු දෙකකට පස්සේ, චතුරංග ශිෂ්යත්වය පාස් වුණා.
එදා පොඩි කොල්ලා සෙනඟ මැද දිල්හානි මිස් ළඟට ඇවිත් අඬන්න ගත්තා.
“මිස්… එදා මාව අහලා නොහිටියා නම් මම අද මෙතන නෑ.”
දිල්හානිටත් කඳුළු නවත්තගන්න බැරි වුණා.
මොකද ඇයට තේරුණා…
සමහර වෙලාවට,
අපි වෙන කෙනෙක්ගේ ජීවිතේ බේරවද්දි…
ඇත්තටම බේරෙන්නේ අපේම ජීවිතේ කියලා.
