තාරුණ්යට පාඩම් – නෙතට කදුලක් ගෙනා අම්මාගේ අතින් මැවූ පුදුම කමිසය
නුවර පැත්තේ පුංචි ගමක ජීවත් වූයේ සජිත් කියන කොල්ලෙක්. ඔහුගේ පියා නැතිවෙලා තිබුණ නිසා අම්මා මහන්සි වෙලා තමයි ගෙදර බලාගෙන ගියේ. අම්මා ගෙවල්වලට ගිහින් මැහුම් වැඩ කරලා ලැබෙන සල්ලි වලින් පුතාව ඉගෙන ගන්න යැව්වා.
සජිත්ට හැමදාම හිතුණේ තමන් දුප්පත් කියලා. පාසලේ යාලුවන් අලුත් ඇඳුම් අඳිනකොට ඔහුට තිබුණේ පරණ බෑග් එකක් සහ පාවිච්චි කරපු සපත්තු දෙකක් විතරයි.
එක් දිනක් පාසලේ උත්සවයක් තිබුණා. හැමෝම ලස්සන ඇඳුම් ඇඳගෙන ආවා. සජිත්ගේ අම්මාත් රාත්රි ගානක් නිදි නොනිදා එකතු කරගත්ත රෙදි කොටස් එකතු කරලා පුතාට ලස්සන shirt එකක් මහලා දුන්නා.
“පුතා, අලුත් රෙදි ගන්න සල්ලි තිබුණේ නැහැ… ඒත් මේක හොඳයි නේද?” අම්මා හිනා වෙලා ඇහුවා.
සජිත්ට ලැජ්ජා හිතුණා.
“මේක අඳින්න බෑ!” කියලා ඔහු කෑගහලා shirt එක ඇඳට විසි කළා.
අම්මා මුකුත් නොකියා නිහඬව ගියා. ඒත් ඇයගේ ඇස්වල කඳුළු තිබුණා.
පහුවදා උදේ සජිත් පාසලට යද්දී අම්මා අසනීප වෙලා බිම වැටිලා හිටියා. අසල්වැසියෙක් කිව්වා,
“රෑ පුරාම මැහුම් කරලා තමයි ඔයාට ඒ shirt එක මහලා තියෙන්නේ…”
ඒ වචන ඇහුණම සජිත්ගේ හදවත කඩා වැටුණා. ඔහු දුවගෙන ගිහින් අම්මාගේ අත අල්ලගත්තා.
“අම්මේ… මට සමාවෙන්න…”
ඊට පස්සේ ඔහු අම්මා මහපු shirt එකම ඇඳගෙන උත්සවයට ගියා. හැමෝම ඒ shirt එක ලස්සනයි කියලා ප්රශංසා කළා. ඒත් සජිත්ට වැදගත් වුණේ ඒක නෙවෙයි.
ඔහුට තේරුණා —
වටිනාම ඇඳුම් වෙළඳසැල්වලින් නෙවෙයි, අම්මාගේ ආදරෙන් මැවෙන්නේ කියලා.
