ගරාජ් කොල්ලාගේ ජීවිතේ වෙනස් කළ දනපති තරුණිය
කෑගල්ල පැත්තේ පොඩි ගමක, පරණ ටින් වහලක් තියෙන අලුත්වැඩියා කඩයක් තිබුණා. කඩේ අයිතිකාරයා සිරිසේන මාමා. එතන වැඩ කළේ විසි දෙකක් වයසැති නිමල්.
නිමල්ට ජීවිතේ ලොකු හීන තිබුණත්, ඒ හීන හැමදාම තෙල් ගඳ, කලු දූවිලි, තැලිලා ගිය අත් දෙක අතරේම හිරවෙලා තිබුණා.
උදේ හයෙන් නැගිටින නිමල්, අම්මට බෙහෙත් අරන් දීලා, බත් එක පොඩි මල්ලක දාගෙන කඩේට යනවා. තාත්තා නැති වුණේ ඔහු පොඩි කාලේ. ඒ නිසා අම්මාත් නංගිත් බලාගන්න බර ඔහුගේ කර මත වැටුණා.
එදාත් වෙනදා වගේම වැස්ස වැටෙන්න වගේ අහස අඳුරු වෙලා තිබුණා. නිමල් කඩේ වැඩ ඉවර කරලා පාර දිගේ පයින් ගෙදර යමින් හිටියා. ටික දුරක් යද්දි පාර අයිනේ නතර වෙලා තිබුණු සුදු පාට මෝටර් රථයක් ඔහුගේ ඇසට වැටුණා.
රථයේ ඉස්සරහ වැස්ම ඇරලා, සුදු ඇඳුමක් ඇඳගත්ත තරුණියක් කලබලෙන් දුරකථනයෙන් කතා කරනවා.
“මම කිව්වෙ ඉක්මනට කෙනෙක් එවන්න කියලා! මෙතන මට තනියම ඉන්න බෑ!” කියලා ඇය කෑගහනවා.
ඇගේ කටහඬේ බය තිබුණා. වටේම මිනිස්සු ගියත්, කවුරුත් නතර වෙලා බලන්නෙ නැහැ.
නිමල් ටිකක් හිටලා බලලා, අන්තිමේ ඇය ළඟට ගියා.
“නෝනා… මොකක්ද අවුල?” කියලා ඔහු අහුවා.
ඇය මුලින්ම ඔහු දිහා සැකෙන් බැලුවා. තෙල් පැල්ලම් වැදුණු කමිසයක්, කළු වෙලා ගිය අත්, දුප්පත් පෙනුම. ඒත් ඒ ඇස් දෙකේ තිබුණෙ අහිංසකකමක්.
“මට තේරෙන්නෙ නෑ… එකපාරටම නතර වුණා,” ඇය හෙමින් කිව්වා.
නිමල් රථය බලලා, ටික වෙලාවක් ඇතුළෙ වැඩ කරලා, සම්බන්ධකයක් හරියට ගැළපුවා. ආයෙ පණ ගැන්වුවම රථය හොඳට වැඩ කළා.
ඇයගේ මුහුණේ ලොකු සැහැල්ලුවක් පෙනුණා.
“අනේ බොහොම ස්තූතියි… මම හොඳටම බය වුණා.”
නිමල් හිනා වුණා.
“කමක් නෑ නෝනා. දැන් යන්න පුළුවන්.”
ඇය බෑග් එක ඇරලා මුදල් හෙව්වා. ඒත් ඇය ළඟ තිබුණේ විශාල මුදල් නෝට්ටු විතරයි.
“මට මාරු නෑ… ඔයාගේ අංකය දෙන්න. මම හෙට සල්ලි දෙන්නම්.”
නිමල් ටිකක් ලැජ්ජාවෙන් තමන්ගේ අංකය කඩදාසියක ලියා දුන්නා.
“මම සඳනි,” ඇය කිව්වා.
“නිමල්,” ඔහුත් කිව්වා.
ඒ සිද්ධියෙන් පස්සේ දවස් දෙකක්ම කිසිම ඇමතුමක් ආවේ නැහැ. නිමල්ටත් ඒක අමතක වෙලා ගියා.
තුන්වෙනි දවසේ දවල්, කඩේට සුදු රථය ආවා. කඩේ ඉස්සරහ නතර වෙලා සඳනි බැහැලා ආවා. කඩේ අනිත් වැඩකරුවන් පවා ඇය දිහා බලන් හිටියා.
තුන්වෙනි දවසේ දවල්, කඩේ ඉස්සරහට සුදු රථය ආවා.
නිමල්ට එකපාරටම ඇයව අඳුරගන්න පුළුවන් වුණා.
සඳනි රථයෙන් බැහැලා ටිකක් ලැජ්ජාවෙන් වගේ කඩේ ළඟට ආවා.
“එදා හදිස්සියට හරියට ස්තූති කරන්නවත් බැරි වුණා…” ඇය කිව්වා.
ඇය අතේ තිබුණු කුඩා කවරයක් ඔහුට දිගු කළා.
“මේක ගන්න. එදා උදව් කළ එකට.”
නිමල් එකපාරටම අත පස්සට ගත්තා.
“අනේ එපා නෝනා… පොඩි වැඩක්නෙ.”
“පොඩි වැඩක් නෙමෙයි,” ඇය හෙමින් කිව්වා.
“මම එදා ඇත්තටම බය වෙලා හිටියේ.”
ඒ වචන ටික නිමල්ගේ හිතට අමුතු විදිහට වැදුණා.
මොකද, ඔහුට කවුරුත් එච්චර අවංකව කතා කරලා තිබුණේ නැහැ.
ඊට පස්සේ සඳනි යන්න ගියා.
ඒත් යන්න කලින් ආයෙ හැරිලා,
“රථයේ තව පොඩි සද්දයක් තියෙනවා… දවසක බලන්න පුළුවන්ද?” කියලා ඇහුවා.
ඒක තමයි ඔවුන් දෙන්නා අතර කතාව ටිකෙන් ටික පටන් ගත්තේ
දවසක් සඳනි නිමල්ගේ ගෙදර ගියා. පුංචි ගෙදරක්. වැස්සට තෙමෙන බිත්ති. අම්මාගේ කැස්ස.
එදා රෑ සඳනි ගෙදර ගිහින් අඬලා තිබුණා.
“තාත්තේ… මිනිස්සු මෙච්චර දුක් විඳිනවා කියලා මම දැනගෙන හිටියෙ නෑ,” ඇය කිව්වා.
ඇගේ තාත්තා ව්යාපාරිකයෙක්. ධනයෙන් අඩුවක් නැහැ. ඒත් දුප්පත් මිනිස්සු ගැන ඔහුට තිබුණේ අඩු සැලකිල්ලක්.
“ඔයා ඒ කොල්ලත් එක්ක යාලුවෙන්න හිතන්නවත් එපා,” තාත්තා තදින් කිව්වා.
ඒත් සඳනි වෙනස් වුණේ නැහැ.
නිමල්ට ජීවිතේ හදන්න උදව් කළා. ඔහුට තනියම කඩයක් අරන් දුන්නා නෙමෙයි… ඒක කරන්න ණයක් ගන්න ක්රම හොයලා දුන්නා. ගිණුම් හදන හැටි, ගනුදෙනු කරන හැටි ඉගැන්නුවා.
“ඔයාට පුළුවන් නිමල්. ඔයාට අවස්ථාවක් විතරයි නැත්තෙ,” ඇය හැමදාම කියනවා.
අවුරුදු තුනක් ගියා.
පරණ ටින් වහල කඩේ වැඩකරුවා වෙලා හිටපු නිමල්ට, දැන් තමන්ගේම අලුත්වැඩියා මධ්යස්ථානයක් තිබුණා. ගමේ මිනිස්සු විශ්වාස කරන තැනක්.
දවසක් හවස, කඩේ ඉස්සරහට සඳනි ආවා.
“මතකද එදා පාර අයිනේ මාව දැක්ක දවස?” ඇය හිනා වෙලා ඇහුවා.
නිමල් ටිකක් හිනාවුණා.
“මගේ ජීවිතේ වෙනස් වුණේ එදා.”
සඳනිගේ ඇස් වල කඳුළු දිලිසුණා.
“මගේ ජීවිතේත්.”
ඒ මොහොතේ නිමල්ට තේරුණා…
සමහර මිනිස්සු ජීවිතේට එන්නේ ආදරේ දෙන්න විතරක් නෙමෙයි.
වැටිලා ඉන්න කෙනෙක්ව නැගිට්ටවන්නත්.
