තෙල් පහනේ ආලෝකයෙන් පාඩම් කරලා ගමේම කටවල් වැසූ පුංචි ගුරුතුමී
රී ලංකාවේ දුර ගම්මානයක, කුඩා පාරක් අවසන් වන තැනක තිබූ පැරණි මැටි නිවසකින් ආරම්භ වූ මේ කතාව අද බොහෝ දෙනාගේ හදවතට අල්ලලා ගන්නා ජීවිත කතාවක් බවට පත්ව තිබේ.
ඇය නම මාලති (නම වෙනස් කර ඇත).
අද ඇය ගුරුතුමියක්.
නමුත් ඇය ගුරුතුමියක් වීමට පෙර, ඇයගේ ජීවිතය කඳුළු සහ දුකින් පිරුණු සටනක් වුණා.
දවසේ කෑම එකක් හොයපු ජීවිතය
මාලතිගේ පියා ගමේ අයගේ ගෙවල්වල වැඩ කරලා දිනපතා සල්ලි හොයන කෙනෙක්.
මව තවත් ගෙවල්වල ගෙවතු වැඩ, රෙදි සෝදා දෙන වැඩ කරලා දවස ගෙවූ කාන්තාවක්.
ඔවුන්ට තිබුණේ සල්ලි නෙවෙයි.
ඔවුන්ට තිබුණේ දවස ගෙවන්න ලැබෙන සුළු ආදායමක් විතරයි.
මාලති පාසල් යන්න උදේ නැගිටිනකොටම දන්නවා…
“අද කෑම තියෙනවද?” කියලා.
සමහර දවස්වල ඔවුන්ට බත් පවා තිබුණේ නැහැ.
ඇය පාසලට ගියේ කුසගින්න දරාගෙන.
අසල්වැසියන්ගේ වචන… ඇයට හීන වගේ තුවාල කළා
අසල්වැසියන්ගෙන් සමහර අය නිතරම මේ පවුලට අහිංසක නැති වචන කියලා තිබුණා.
“අනේ ඒ ගෙදර ළමයි ඉගෙනගත්තත් වැඩක් නෑ…”
“දවසට කන්න නැති අය ඉගෙනගෙන මොකද කරන්නේ…”
“ඒ අම්මා ගෙවල්වල වැඩ කරන එකෙන් ලැජ්ජාවක් නැද්ද?”
මේ වචන මාලතිට ඇහුණා.
ඇයගේ හිතේ ඒවා වගේම හිරවුණා.
ඒත් ඇය කිසිම දවසක ඉගෙනීම නවත්තන්න කැමති වුණේ නැහැ.
ඇයගේ අතේ තිබුණේ පොත් නෙවෙයි… නමුත් තිබුණේ සිහිනයක්
මාලතිට පොත් ගන්න සල්ලි තිබුණේ නැහැ.
පාසල් යන්න සපත්තු තිබුණේ නැහැ.
ගෙදර පාඩම් කරන්න මේසයක්වත් තිබුණේ නැහැ.
ඇය පාඩම් කළේ ගෙදර ඉදිරිපස පැදුර මත වාඩි වෙලා.
රෑට එළිය තිබුණේ කුඩා තෙල් පහනකින්.
ඒ තෙල් පහනේ ආලෝකය වගේම, ඇයගේ හිතේ ආලෝකයක් තිබුණා…
“මම දවසක ගුරුතුමියක් වෙන්න ඕනේ.”
අම්මාගෙන් ලැබුණු අගනා ශක්තිය
මාලතිගේ අම්මා දවස පුරා වැඩ කරලා ගෙදර ආවම පවා ඇයට කියන්නේ එකම දෙයක්.
“පුතේ… මට දුක නෑ.
මට උවමනා ඔයා ඉගෙනගන්න එක විතරයි.”
ඒ වචන මාලතිට දුන්න ශක්තිය ගොඩක් ලොකුයි.
ජීවිතය වෙනස් කළ කම්පන දිනය
ඒත් දවසක් මාලතිගේ ජීවිතය සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් කළා.
පියාට දැඩි අසනීපයක් ආවා.
ඉතාම කෙටි කාලයක් ඇතුළත ඔහු වැඩ කරන්න බැරි තත්ත්වයට පත් වුණා.
ඒ වෙලාවේ ගෙදර ආදායම නැති වුණා.
ඒ දවස්වල මාලති පාසල් ගියේත් නෑ.
ඇය මවට උදව් කරන්න ගමේ ගෙවල්වල වැඩට ගියා.
ඇයගේ අතේ පාසල් පොත් වෙනුවට තිබුණේ…
බාල්දි, රෙදි, බර වැඩ.
“දැන් ඉගෙනගන්න බෑ…” කියලා ඇයට කියපු අය
ඔවුන්ගේම නෑදෑයන් පවා කියලා තිබුණා:
“දැන් ඉගෙනගන්න එක නවත්තන්න.
අම්මට උදව් කරන්න.
මේක තමයි ඔයාගේ ජීවිතේ.”
එදා මාලති කඳුළු වැටෙමින් මවට කිව්ව වචන මෙන්න:
“අම්මේ… මට ඉගෙනගන්න ඕනේ.
මට ජීවිතේ වෙනස් කරන්න ඕනේ.”
ඒ රාත්රියේ අම්මා කළ තීරණය
ඒ රාත්රියේ මව කුඩා රත්තරන් මාලයක් ගෙන එළියට ගියා.
ඒක ඇයට තිබුණු එකම වටිනා දේ.
ඇය ඒක උකස් කරලා මාලතිට පොත් සහ පාසල් ගාස්තු ගෙව්වා.
ඇය කිව්ව එකම වචනය…
“පුතේ… අපිට නැතිවුණත් කමක් නෑ.
ඔයාගේ අනාගතය නැතිවෙන්න දෙන්න බෑ.”
අවසන් ජයග්රහණය
වසර ගණනාවක් පුරා ඇය අභියෝග දරාගෙන ඉගෙනගත්තා.
උසස් පෙළ විභාගය ආපු දවසේ, ගමේ ගොඩක් අය බලාගෙන හිටියා.
ඒ ගෙදරින් කවදාහරි කෙනෙක් උසස් ලෙස ඉගෙනගන්නවා කියලා ඔවුන් හිතුවේ නෑ.
නමුත් ප්රතිඵල ආපු දවසේ…
මාලති විශ්වවිද්යාලයට තේරුණා.
එදා ඇයගේ අම්මා නිහඬව කඳුළු වැටෙමින් අහස බලලා හිනා වුණා.
අද… ඇය ගුරුතුමියක්
අද මාලති ගමේම පාසලක ගුරුතුමියක් ලෙස සේවය කරයි.
අසරණ දරුවන්ට ඇය කියන එකම දේ මෙන්න:
“ඔයාලට කවුරු හිනාවුණත්, කවුරු පහත් කළත්,
ඔයාලගේ සිහිනය අතහරින්න එපා.”
ඇය දන්නවා…
ඒ දුක කොච්චරද කියලා.
අවසාන පණිවිඩය
මේ කතාව අපිට කියලා දෙන්නේ මෙච්චරයි…
දුප්පත්කමෙන් ජීවිතය ආරම්භ වුණාට,
අධිෂ්ඨානයෙන් ජීවිතය ඉහළට ගෙනියන්න පුළුවන්.
මාලති කියන්නේ…
“මට ලෝකෙ දුන්නෙ කඳුළු.
ඒත් මම ඒ කඳුළු වලින් මගේ අනාගතය ලියලා දැම්මා.”
