පුතාට ඇඩෙන්නම පොලිසි ගිය පුතාගෙන් අම්මා අහපු ප්රශ්නය
දිනුක ගමේ දක්ෂ කොල්ලෙක්. ගුරුවරු කියන්නේ “මේ කොල්ලා දවසක ලොකු තැනකට යයි” කියලා.
ඒත් ගෙදර තත්වේ වෙනස්. තාත්තා නැහැ. අම්මා කුලී වැඩ කරලා කොල්ලව උගන්වනවා. දිනුකගේ හිතේ එකම හීනෙ — අම්මව දුකින් ගලවන්න.
ඒත් නගරෙට උසස් පෙළ පන්ති යන්න පටන් ගත්තම ජීවිතේ වෙනස් වුණා.
එතන හම්බුණා අලුත් යාළුවෝ.
මුලින් සිගරට්.
“මචං එකක් ගැහුවට මොකුත් වෙන්නෙ නෑ.”
පස්සේ පාඩම් කට්.
“ජීවිතේ enjoy කරන්න ඕන බං.”
ඊට පස්සේ සූදු.
“අද දාපු සල්ලි හෙට දෙගුණයි.”
දිනුක ටික ටික වෙනස් වුණා.
ගෙදර එන්නේ රෑ. අම්මා අහනකොට බොරු.
“Class වැඩ.”
අම්මා විශ්වාස කළා.
දවසක් යාළුවෝ එක්ක ගිය සූදු තැනක ලොකු මුදලක් පැරදුණා.
“සල්ලි ගෙනාවෙ නැත්තං බලාගනින්.”
ඒ වචන දිනුකගේ හිත කම්පා කළා.
ගෙදර තිබුණේ අම්මා තියාගත්ත රන් මාලයක් විතරයි.
එදා රෑ අම්මා නිදාගත්තම දිනුක ඒක හොරෙන් අරන් විකුණුවා.
පහුවදා අම්මා කඳුළු පිහිනවා.
“මේක උඹේ අනාගතෙට තියාගත්ත එක…”
දිනුකට ඇස් ඉස්සරහ ලෝකේ නවතිලා වගේ.
ඒත් ඔහු ආපහු යාළුවෝ පස්සේම ගියා.
මාස කිහිපයකට පස්සේ ඒ යාළුවෝ ලොකු වැඩකට කතා කළා.
“පොඩි වැඩක්. රෑට එන්න.”
ඒක හොරකමක්.
දිනුක බය වුණා.
“මට බෑ.”
“දැන් අත අරින්න බෑ.”
ඒ රෑ පොලිසිය ආවා.
හැමෝම දිව්වා.
දිනුක අල්ලගත්තා.
පොලිස් ස්ථානයේ බංකුවක වාඩිවෙලා හිටපු දිනුක දැක්කේ…
අම්මා.
අවුරුදු ගානක් මහන්සි වෙලා වයසට ගිය අම්මා.
ඇය කිව්වේ එකම වචනයයි—
“පුතා… මම උඹව මේකටද හදාගත්තේ?”
දිනුකට ඒක දරාගන්න බැරි වුණා.
නඩුවෙන් පස්සේ ඔහුට තවත් අවස්ථාවක් ලැබුණා.
ගමේ මිනිස්සු නින්දා කළා.
යාළුවෝ අතුරුදන්.
උන් එකෙක්වත් බලන්න ආවෙ නෑ.
ඒ වෙලාවේ දිනුක තේරුම් ගත්තා—
ජීවිතේ විනාශ කළේ සතුරෝ නෙවෙයි… වැරදි යාළුවෝ.
ඔහු ආපහු ඉගෙනගන්න පටන් ගත්තා. රෑට වැඩ, දවල්ට පන්ති.
කාලෙකට පස්සේ රැකියාවක් ලැබුණා.
දවසක් ගමේ කොල්ලෙක් සිගරට් එකක් අතේ තියාගෙන ඉන්නවා දැක්කම දිනුක කිව්වා—
“පළවෙනි වැරැද්ද පොඩි වගේ පේනවා. ඒත් අන්තිම වැරැද්ද ජීවිතේම අරන් යනවා.”
සමහර තරුණයෝ නරක වෙන්නේ කැමැත්තෙන් නෙවෙයි…
වැරදි අත් අල්ලගෙන.
