කුලි වැඩ කරලා වෛද්යවරියක් වෙච්ච අනුරාධපුර පුංචි කෙල්ල
අනුරාධපුරයට අසල පිහිටි පොඩි ගමක, මැටි බිත්ති තිබුණු සරල ගෙදරක හිටියේ නෙත්මි කියන පොඩි කෙල්ලෙක්.
ඇගේ තාත්තාව වත්තක කුලී වැඩ කරන කෙනෙක්. අම්මා ගෙවල්වල වැඩට ගිහින් ලැබෙන පොඩි වැටුපෙන් තමයි ඒ පවුලේ බඩගිනි නිවුණේ.
කොච්චර දුප්පත් වුණත්, නෙත්මිට තිබුණේ ලොකු හීනයක්.
“මම දවසක ඩොක්ටර් කෙනෙක් වෙන්න ඕනේ” කියලා ඇය පොඩි කාලේ ඉඳන්ම කියනවා.
ඒත් ඒ හීනය ලේසි එකක් නෙවෙයි.
පාසලට යන්නත් කිලෝමීටර් ගාණක් පා ගමනින් යන්න වෙයි.
වැසි දවසට සෙරෙප්පු දෙකම කාදලෙන් පිරෙයි.
සමහර දවසට බඩගින්නෙන්ම පන්තියේ ඉන්න වෙයි.
විදුලිය කපන රෑවල්වල, කෙරෝසින් ලාම්පු එළියට ඉඳගෙන ඇය පාඩම් කළා.
තාත්තා සමහර වෙලාවට කියනවා,
“දුවේ, අපිට මෙච්චර දුර යන්න පුළුවන්ද දන්නේ නෑ…”
එතකොට නෙත්මි හිනාවෙලා කියනවා,
“තාත්තේ, මට පුළුවන්. මං ඉගෙන ගන්නම්.”
පාසලේ ගුරුවරුත් ඇය ගැන විශ්වාස කළා.
පොත් ගන්න සල්ලි නැති වෙලාවට පරණ පොත් හොයලා දුන්නා.
ටියුෂන් යන්න බැරි වෙලාවට නොමිලේ උගන්නලා දුන්නා.
අම්මා තමන්ට අලුත් ඇඳුමක් නොගෙන, ඒ සල්ලි දුවගේ පොත් වලට වියදම් කළා.
A/L කාලේ ආවම ගමේ ගොඩක් අය කිව්වා,
“මේ වගේ පවුලක දරුවෙක් ඩොක්ටර් කෙනෙක් වෙයි කියලා හිතන්න එපා…”
“ගෙදර තත්වෙ බලලා හීන දකින්න…”
නෙත්මි ඒ වචන අහන් කඳුළු වැටුණා.
ඒත් අත්හැරියේ නෑ.
තවත් මහන්සි වුණා.
තවත් පාඩම් කළා.
තවත් ඉවසුවා.
ප්රතිඵල එන දවසේ, ගෙදර හිටියේ නිශ්ශබ්දව.
තාත්තා පරණ ෆෝන් එක අතේ තියාගෙන වෙව්ලනවා.
අම්මා බුදු පහන ළඟ හිටගෙන ප්රාර්ථනා කරනවා.
නෙත්මිගේ හදවත ගැහෙන්නේ ඇහෙන තරම්.
ඒ මොහොතේ ප්රතිඵලය ආවා.
ඇය මැඩිකල් ෆැකල්ටියට තේරිලා තිබුණා.
අම්මා එතැනම කඳුළු වලින් බිම ඉඳගත්තා.
තාත්තාගේ ඇස්වලත් කඳුළු.
“අපේ දුව ඩොක්ටර් කෙනෙක් වෙන්න යනවා…” කියලා කියද්දී ඒ කටහඬම කැඩුණා.
අවුරුදු ගාණක් දුක් විඳපු ඒ පවුලේ ගෙදර, එදා පළවෙනි වතාවට දුප්පත්කමට වඩා සතුට ලොකු වුණා.
කාලය ගියා.
නෙත්මි වෛද්ය විද්යාලය ඉවර කරලා, සුදු කෝට් එක ඇඳගත්ත දවස ආවා.
ඒ දවසේ ඇය වේදිකාවෙන් බැහැලා මුලින්ම ගිහින් වැඳුණේ තමන්ගේ අම්මටයි තාත්තටයි.
ඇය කිව්වේ එකම එක වාක්යයක් —
“මේ සුදු කෝට් එක මගේ නෙවෙයි… මේක අම්මගේ බඩගිනිය, තාත්තගේ දහඩිය, ගුරුවරුන්ගේ ආශිර්වාදය.”
අද නෙත්මි ගමේ රෝහලක වෛද්යවරියක්.
කවදාවත් සල්ලි නැති නිසා බෙහෙත් ගන්න බැරි වුණ අම්මලා, අහිංසක තාත්තලා, බඩගින්නෙන් හිටපු පොඩි දරුවන් දැක්කම ඇයට තමන්ගේ අතීතය මතක් වෙනවා.
ඒ නිසාම ඇය හැමෝටම එකම හිනාවෙන් සලකනවා.
මොකද ඇය දන්නවා —
දුප්පත්කම කියන්නේ හීන මරන දෙයක් නෙවෙයි.
අත්හැරලා දානකොට විතරයි හීන මැරෙන්නේ.
අවසානයේ මේ කතාව අපිට කියන දේ එකයි:
ගෙදර තත්වෙ කොච්චර අමාරු වුණත්,
සල්ලි නැති වුණත්,
මිනිස්සු විහිළු කළත්,
හීනයක් ගැන විශ්වාසය අතාරින්න එපා.
එක දවසක ඒ හීනයම ඔබේ පවුලේ ජීවිතේ වෙනස් කරනවා.
