රෝහලේ කසළ ගොඩින් කොළ අහුලපු පි ස්සු ගෑනිට අවුරුදු 20කට පස්සේ ලැබුණු පුදුම දීමනාව
කොළඹ ප්රධාන රෝහලක සුළු සේවිකාවක් විදිහට වැඩ කරපු සෝමාවතී දිහා ගොඩක් අය බැලුවේ ටිකක් අමුතු විදිහට. ඇගේ රාජකාරිය වුණේ ළමා වාට්ටු අතුගාලා පිරිසිදු කරන එක. ඒත් හැමදාම හවසට වැඩ ඉවර වෙලා ගෙදර යනකොට ඇගේ පරණ රෙදි බෑග් එක පිරිලා තිබුණේ වාට්ටුවේ කසළ බඳුන් වලින් අහුලාගත්ත, ළමයි කුරුටු ගාලා විසි කරපු පරණ කොළ කෑලි වලින්.
රෝහලේ සමහර කාර්ය මණ්ඩලයේ අය ඇයට හිනා වුණා. “ඔය කුණු ගොඩවල් ගෙදර අරන් ගිහින් ලෙඩ හදාගන්නද හදන්නේ?” කියලා සමහරු ඇහුවා. ඒත් සෝමාවතී ඒ කිසිම දෙයකට උත්තර දෙන්න ගියේ නැහැ. ඇය අහිංසක හිනාවක් විතරක් මූණේ තියාගෙන, ඒ කුණු කොළ ටිකත් තුරුළු කරගෙන තමන්ගේ පැල්පතට යන්න ගියා. මිනිස්සු හිතුවේ සෝමාවතීට ටිකක් මානසික අමාරුවක් තියෙනවා කියලා. මේ විදිහට අවුරුදු ගාණක් ගෙවිලා ගියා. සෝමාවතීත් රක්ෂාවෙන් අයින් වෙලා ගමෙන් යන්න ගියා.
හරියටම අවුරුදු 20කට පස්සේ, කොළඹ ප්රධාන කලාගාරයක ලංකාවේ බිහිවුණු දක්ෂතම තරුණ චිත්ර ශිල්පියෙකුගේ මංගල චිත්ර ප්රදර්ශනයක් සංවිධානය වෙලා තිබුණා. මේ ප්රදර්ශනය විවෘත කරන දවසේ, එදා සෝමාවතී එක්ක වැඩ කරපු වෛද්යවරුන්ටයි හෙදියන්ටයි විශේෂ ආරාධනා පත්ර ලැබිලා තිබුණා. කිසිම දෙයක් හිතාගන්න බැරුව ඔවුන් කලාගාරයට යනකොට, මුළු ප්රදර්ශන ශාලාවම පිරිලා.
වේදිකාව මැද කළු රෙද්දකින් වහපු දැවැන්ත නිර්මාණයක් තිබුණා. ප්රවීණ කලාකරුවන්ගේ අත්පොළසන් නාදය මැද, තරුණ චිත්ර ශිල්පියා වේදිකාවට නැග්ගේ වයසක, දුර්වල කාන්තාවකගේ අතින් අල්ලාගෙන. ඒ වෙන කවුරුවත් නෙවෙයි, එදා කසළ ගොඩින් කොළ අහුලපු සෝමාවතී. තරුණයා වේදිකාව මැද තිබුණු දැවැන්ත චිත්රයේ ආවරණය ඉවත් කළා. ඒක අතුගාන ඉදලක් අතින් ගත්තු, දාඩිය පෙරාගෙන හිනාවෙලා ඉන්න අම්මා කෙනෙකුගේ අපූරු ආලේඛ්ය චිත්රයක්.
“මේ මුළු චිත්රයම නිර්මාණය කරලා තියෙන්නේ, මීට අවුරුදු විස්සකට කලින් මගේ අම්මා ඉස්පිරිතාලේ කුණු කූඩ වලින් අහුලගෙන ආපු පරණ කොළ කෑලි දහස් ගාණක් එකතු කරලා.” තරුණයා මයික්රෆෝනය අතට අරන් කතා කරන්න පටන් ගත්තා. “අපිට කන්න වේලක්වත් හරියට තිබුණේ නැති කාලේ, මගේ චිත්ර අඳින පිස්සුවට පාට කූරුයි, චිත්ර පොතුයි අරන් දෙන්න අම්මට සල්ලි තිබුණේ නැහැ. ඒත් මගේ හීනේ බොඳවෙන්න නොදී, ඇය හැමදාම මිනිස්සුන්ගෙන් බැනුම් අහ අහ මට අඳින්න කොළ කෑලි ගෙනත් දුන්නා. අද මම මේ ඉන්න තැනේ සම්පූර්ණ අයිතිකාරිය මේ කුණු අහුලපු අම්මා!”
ශාලාව පුරාම ලොකු නිශ්ශබ්දතාවයක් පැතිරිලා ගියා. එදා ඇයට හිනා වුණු අයගේ ඇස් වලට කඳුළු පිරෙද්දී, සෝමාවතී තමන්ගේ පුතාගේ උරහිසට වාරු වෙලා නිහඬවම අඬමින් හිටියා. ලෝකෙම මෝඩයෙක් විදිහට දැකපු අම්මා කෙනෙකුගේ, මහා පුදුමාකාර ආදරයක් පිටිපස්සේ හැංගිලා තිබුණු ඒ අපූරු කතාව අදටත් කලාගාරයේ ඒ චිත්රය ඉස්සරහින් යන හැමෝගෙම හදවත් කම්පනය කරනවා.
