අවුරුදු 2ක් හැමදාම එකම වෙලාවට කෝච්චිය එනකම් බලන් හිටපු බල්ලාගේ ඇඟකිලිපොළා යන කතාව
**අවුරුදු 2ක් හැමදාම එකම වෙලාවට කෝච්චිය එනකම් බලන් හිටපු බල්ලාගේ ඇඟකිලිපොළා යන කතාව**
මේ කතාව වාර්තා වෙන්නේ ලංකාවේ දුෂ්කර කඳුකර දුම්රිය ස්ථානයකින්. හැමදාම උදේ 6.30 ට කොළඹ ඉඳන් එන කෝච්චිය දුම්රියපොළට එනකොට, වේදිකාවේ එකම තැනක එක බල්ලෙක් නොයිවසිල්ලෙන් බලන් ඉන්නවා. දුම්රිය ස්ථානයේ සේවකයින් මේ බල්ලාට කිව්වේ “කළු” කියලා. කෝච්චිය නැවැත්තුවාම කළු හැම පෙට්ටියක් දිහාම හරිම ඕනෑකමින් බලනවා. මිනිස්සු හිතුවේ කළුගේ අයිතිකාරයා කෝච්චියෙන් වැටිලා මැරිලා, ඒ දුකට කළු හැමදාම එයා එනකම් මේ විදිහට මඟ බලන් ඉන්නවා කියලා.
මේ කතාව නිසා දුම්රියපොළේ යන එන හැමෝම කළුට කන්න බොන්න දුන්නා. හැමෝම කළු දිහා බැලුවේ ලොකු අනුකම්පාවකින්. ඒත් එක දවසක්, මහ වැස්සක් ඇදහැලුණු උදෑසනක මේ කතාවේ සම්පූර්ණ ඇත්ත එළියට ආවා.
එදා උදේ කෝච්චියෙන් බැස්සේ සුදු සැරයටියක් අතින් ගත්තු තරුණයෙක්. ඔහුට සම්පූර්ණයෙන්ම ඇස් පෙනුණේ නැහැ. අනිත් මගීන් කඩිමුඩියේ කෝච්චියෙන් බැහැලා යන්න ගියත්, මේ තරුණයා වැස්ස නිසා වේදිකාව අයිනට වෙලා අසරණව හිටියා. එකපාරටම එතනට දුවගෙන ආපු කළු, තරුණයාගේ කකුලක දැවටිලා, ඔහුගේ කුඩයේ මිටෙන් හිමීට සපාගෙන ඉස්සරහට යන්න පාර පෙන්නුවා.
පස්සේ හොයලා බලද්දී තමයි දුම්රියපොළේ අයට ඇත්තම කතාව තේරුණේ. මේ තරුණයා ළඟදි ඒ ගමේ ඉස්කෝලෙට පත්වුණු අන්ධ සංගීත ගුරුවරයෙක්. කළු කියන්නේ පාරේ හිටපු අනාථ බල්ලෙක් වුණත්, මේ ගුරුවරයා මුලින්ම ගමට ආපු දවසේ කළුට කෑම දීලා ආදරෙන් කතා කරලා තියෙනවා. එදා ඉඳන් මේ සතා තමන්ගේ ජීවිතේම වෙන් කරලා තියෙන්නේ තමන්ට ආදරේ කරපු ඒ තරුණයාට කෝච්චියේ ඉඳන් ඉස්කෝලෙට යනකම් පාර පෙන්නන්න. ඔහු නැති දවස් වලට කළු දුම්රියපොළට වෙලා ඔහු එනකම් මඟ බලාගෙන ඉඳලා තියෙනවා.
මිනිස්සු හිතුවේ කළු අතීතයේ වුණු ඛේදවාචකයක් නිසා කෝච්චිය දිහා බලන් ඉන්නවා කියලා. ඒත් ඇත්තටම කළු බලන් හිටියේ තමන්ට ආදරේ කරපු මනුස්සයාගේ අඳුරු ලෝකෙට ආලෝකයක් වෙන්න. තිරිසන් සතෙකුගේ හිතේ තියෙන මේ වගේ අසීමිත සෙනෙහස දකිනකොට, මනුස්සකම ගැන අපිට ආයෙමත් දාහක් දේවල් හිතන්න ඉතුරු කරනවා නේද?
