අවුරුදු 5ක් තිස්සේ මළගිය බිරිඳට ලියුම් යවපු සීයාට, ලැබුණු කඳුළු වට්ටන පිළිතුර
පියසේන සීයාගේ වයස අවුරුදු හැත්තෑ පහක්. හැම සිකුරාදාම උදේ අට වෙද්දී ඔහු ගමේ තැපැල් කන්තෝරුව ඉස්සරහා තියෙන රතු පාට ලියුම් පෙට්ටිය ළඟට එනවා. හරිම පරිස්සමට නමපු ලියුම් කවරයක් පෙට්ටියට දාලා, ඒ දිහා ටික වෙලාවක් බලාගෙන ඉඳලා හිමින් සැරේ යන්න යනවා. මේ ගමේ තැපැල්කරු වුණු නිමල්ට මේක ලොකු ප්රහේලිකාවක් වුණා. දවසක් නිමල් ඒ ලියුම අරන් බැලුවා. ඒකේ ලිපිනය විදිහට ලියලා තිබුණේ “සෝමා, දිව්යලෝකය” කියලා.
සෝමා කියන්නේ මීට අවුරුදු පහකට කලින් පිළිකා රෝගයක් හැදිලා නැතිවුණු පියසේන සීයාගේ ආදරණීය බිරිඳ. අවුරුදු පහක් තිස්සේම නිමල් මේ ලියුම් එකතු කළා. ඒ හැම ලියුමකම තිබුණේ පියසේන සීයාගේ තනිකම ගැන. “සෝමා අද අපේ වත්තේ අඹ ගහේ ගෙඩි හැදිලා… මගේ දණහිසේ අමාරුව දැන් ටිකක් වැඩියි… ඔයා හදන පොල් සම්බෝලේ රස මතක් වෙද්දී මට කන්න හිතෙන්නේ නෑ…” මේ වගේ පුංචි පුංචි දේවල් වලින් පිරුණු ඒ ලියුම් විසි කරන්න නිමල්ට හිත දුන්නේ නැහැ.
නමුත් එක සති කිහිපයක්ම පියසේන සීයා ලියුම් පෙට්ටිය ළඟට ආවේ නැහැ. නිමල් හොයලා බලද්දී දැනගන්න ලැබුණේ සීයා ගොඩක් අසාධ්ය වෙලා ඉස්පිරිතාලේ ඉන්නවා කියලා. නිමල්ට ලොකු දුකක් දැනුණා. එදා රෑ නිමල් ලස්සන කොළයක් අරගෙන ලියුමක් ලිව්වා. පහුවදා උදේම ඔහු ඉස්පිරිතාලෙට ගිහින් අමාරුවෙන් හුස්ම ගන්න පියසේන සීයාගේ අතට ඒ ලියුම දුන්නා. “සීයේ, අද උදේ තැපෑලෙන් සීයාට මේ ලියුම ඇවිත් තිබුණා.”
අමාරුවෙන් ඇස් ඇරපු සීයා ඒ ලියුම කියෙව්වා. “මගේ රත්තරන් පියසේන, ඔයා එවපු හැම ලියුමක්ම මට ලැබුණා. මම මෙහේ ගොඩක් සතුටින් ඉන්නේ. ඔයාගේ දණහිසේ අමාරුව ගැන හිතලා මම ගොඩක් දුක් වුණා. දැන් ඔයා ගොඩක් මහන්සි වෙලා ඉන්නේ. මං ළඟට එන්න කලින් හොඳට විවේක ගන්න. මම ඔයා එනකම් මඟ බලන් ඉන්නවා – මීට ඔයාගේ සෝමා.”
ඒ වචන ටික කියවපු පියසේන සීයාගේ රැලි වැටුණු මූණේ පුදුමාකාර හිනාවක් ඇඳුණා. ඔහු ඒ ලියුම පපුවට තුරුළු කරගත්තා. එදා රෑම පියසේන සීයා හරිම සැනසිල්ලේ මේ ලෝකෙන් සමුගත්තා. මළගිය කෙනෙක් වෙනුවෙන් ලියවුණු ලියුම් වලට, ජීවත් වෙලා ඉන්න මනුස්සයෙක් දක්වපු ඒ අපූරු සෙනෙහස, මේ ලෝකේ තාමත් මනුස්සකම ඉතුරු වෙලා තියෙනවා කියන්න හොඳම සාක්ෂියක් නේද?
