පරණ ෆෝන් කඩෙන් ගත්තු ෆෝන් එකේ තිබුණු වීඩියෝවක් දැකලා මුළු පවුලම ඇඬූ හැටි
ගාමිණී කියන්නේ කුලී වැඩ කරලා ජීවත් වෙන අහිංසක පියෙක්. තමන්ගේ දුවගේ අධ්යාපන කටයුතු වලට ස්මාර්ට් ෆෝන් එකක් අත්යවශ්ය වුණත්, අලුත් ෆෝන් එකක් ගන්න තරම් වත්කමක් ඔහුට තිබුණේ නැහැ. දවස් ගාණක් එකතු කරපු රුපියල් අටදාහත් අරගෙන ගාමිණී නගරයේ තියෙන පරණ ෆෝන් විකුණන කඩේකට ගියේ ලොකු බලාපොරොත්තුවකින්.
කඩේ මුදලාලි ගාමිණීගේ අතට දුන්නේ පරණ වුණත් හොඳට වැඩ කරන ෆෝන් එකක්. ගෙදර ගිහින් දුවට ෆෝන් එක දුන්නාම ඇගේ මූණේ ඇඳුණු හිනාව දැකලා ගාමිණීට දැනුණේ ලෝකෙම දිනුවා වගේ සතුටක්. දුව ෆෝන් එක පාවිච්චි කරන්න පටන් අරන් පැයකට විතර පස්සේ, ඇය එකපාරටම කාමරෙන් එළියට ආවේ ඇස් දෙකේ කඳුළු පුරවගෙන. ගාමිණී බයවෙලා ඇහුවා “ඇයි දුවේ?” කියලා. දුව කිසිම දෙයක් නොකියා ෆෝන් එකේ ගැලරි එකේ මැකිලා නොතිබුණු වීඩියෝ එකක් ගාමිණීට පෙන්නුවා.
ඒ වීඩියෝ එකේ හිටියේ අවුරුදු දොළහක විතර පොඩි පිරිමි ළමයෙක්. ඔහු රෝහල් ඇඳක ඉඳගෙන, ඔළුවේ තොප්පියක් දාගෙන හරිම අමාරුවෙන් මේසෙකට හේත්තු කරපු ෆෝන් එක දිහා බලාගෙන කතා කරනවා.
“අම්මේ… තාත්තේ… මට සමාවෙන්න. ඩොක්ටර්ස්ලා කියනවා මට තව වැඩි දවසක් ජීවත් වෙන්න බෑ කියලා. ඔයාලා මාව බේරගන්න ගොඩක් සල්ලි වියදම් කළා. මං නැතිවුණාට පස්සේ මගේ මේ ෆෝන් එක විකුණලා ඒ සල්ලි වලින් නංගිට ඉස්කෝලෙ යන්න අලුත් බෑග් එකක් අරන් දෙන්න. මං ඔයාලට ගොඩක් ආදරෙයි.”
ඒ වීඩියෝ එකේ හිටපු පිළිකා රෝගී දරුවා ඒ වෙනකොටත් මේ ලෝකේ දාලා ගිහින් කියලා තේරුම් ගන්න ගාමිණීටයි දුවටයි වැඩි වෙලාවක් ගියේ නැහැ. තමන්ගේ අනාගතය අඳුරු වෙලා තියෙද්දීත්, තමන්ගේ නංගිගේ අනාගතය ගැන හිතපු ඒ පුංචි දරුවාගේ කැපවීම අද ගාමිණීගේ දුවගේ අධ්යාපනයට ලොකුම හයියක් වෙලා. මේ සිදුවීමෙන් පස්සේ ගාමිණී ඒ ෆෝන් කඩේට ගිහින් අදාළ දරුවාගේ පවුලේ විස්තර හොයාගෙන, තමන්ට පුළුවන් විදිහට ඒ නංගිගේ ඉස්කෝලේ වැඩ වලට උදව් කරන්න තීරණය කළා.
ජීවිතේ කොච්චර කෙටි වුණත්, තමන්ට තියෙන පුංචි දේකින් හරි අනුන්ගේ ජීවිතයක් එළිය කරන්න පුළුවන් නම්, ඒක තමයි මේ ලෝකේ තියෙන උතුම්ම මනුස්සකම කියලා මේ කතාව අපිට ආයෙමත් මතක් කරලා දෙනවා.
