අයියගේ ඇදුම් ඇදන් පාසල් ගියපු නුවන් අද වෛද්යවරයෙක්
උදේ පාන්දරම නැගිටින නුවන්ගේ අම්මා, කුස්සියේ ලිප ළඟ දර පලන්නේ දරුවන්ට උදේට කන්න මොනවා හරි හදන්නයි. තාත්තා කුලී වැඩ කරලා හම්බ කරන සොච්චම් මුදලින් පවුලේ බඩගින්න නිවාගන්නවා මිසක්, අලුත් ඇඳුම් පැළඳුම් ගන්න තරම් වත්කමක් ඒ අයට තිබුණේ නෑ.
නුවන් ඉස්කෝලේ යන්න ලෑස්ති වුණේ අයියා අවුරුදු දෙකකට කලින් ඇඳපු, දණහිස ළඟින් ටිකක් කොට වුණු, පාට ගියපු සුදු කලිසමයි කමිසයයි ඇඳගෙනයි. කමිසයේ කර ළඟ නූල් ගැලවිලා තිබුණත්, අම්මා ඒක ලස්සනට මහලා මැදලා දුන්නා. ඉස්කෝලේ සමහර ළමයි නුවන්ගේ පරණ ඇඳුම් දැකලා හිනා වුණා. “මෙයාට අඳින්න වෙන ඇඳුමක් ඇත්තෙම නැද්ද?” කියලා කසුකුසු ගෑවා.
ඒත් නුවන් කවදාවත් ඒවට සැලුණේ නෑ. එයාගේ අයියා සාමාන්ය පෙළින් පස්සේ ඉස්කෝලේ ගමන නතර කරලා තාත්තා එක්ක මේසන් වැඩට ගියේ මල්ලිගේ ඉගෙනීමේ වියදම් හොයන්නයි. අයියා දහඩිය මහන්සියෙන් ගෙනත් දෙන පොත් පෑන්වල වටිනාකම නුවන්ට හොඳටම දැනුණා. අනිත් ළමයි සෙල්ලම් කරද්දී නුවන් කළේ පුස්තකාලයට වෙලා පොත් කියවපු එකයි. කවදාහරි දවසක තමන්ගේ පවුල මේ දුකින් ගොඩගන්නවා කියන එක විතරයි එයාගේ හිතේ තිබුණේ.
අවුරුදු ගණනාවක් ගෙවිලා ගියා. මහන්සියේ ප්රතිඵල නුවන්ට ලැබුණා. සාමාන්ය පෙළ, උසස් පෙළ ඉහළින්ම සමත් වෙලා ඔහු වෛද්ය විද්යාලයට තේරුණා. අද නුවන් කොළඹ ප්රධාන රෝහලක ඉන්න දක්ෂ, ඒ වගේම අහිංසක රෝගීන්ට දෙවි කෙනෙක් වගේ සලකන වෛද්යවරයෙක්.
අදටත් ඔහු රෝහලට එන අගහිඟකම් තියෙන රෝගීන් දිහා බලන්නේ හරිම දයාවෙන්. මොකද එදා අයියගේ පරණ ඇඳුමෙන් ඉස්කෝලේ ගියපු ඒ පුංචි කොලුවා, දුප්පත්කම කියන්නේ කොයි තරම් අමාරු දෙයක්ද කියලා හොඳටම දන්න නිසා.
(මෙය සම්පූර්ණයෙන්ම මනඃකල්පිත කතාවකි)
