බෝතල් පත්තර අහුලාගෙන ඉගෙනගත් නිලන්ති අද පරිසර විද්යාඥවරියක්
නිලන්තිගේ ළමා කාලය ගෙවුණේ සෙල්ලම් බඩු පිරුණු කාමරයක නෙවෙයි, කුණු ගොඩවල් අස්සේයි. ඇගේ අම්මායි තාත්තායි ජීවත් වුණේ පාර අයිනේ අතහැරලා දාන පරණ පත්තර, ප්ලාස්ටික් බෝතල් සහ යකඩ කෑලි එකතු කරලා විකුණලයි. ඉස්කෝලේ ඇරිලා ගෙදර ආපු ගමන් නිලන්තිත් කළේ පරණ ගෝනියක් කරේ දාගෙන අම්මායි තාත්තායි එක්ක කුණු ඇහිලීමට යන එකයි.
සමහර දවස්වලට ඉස්කෝලේ ළමයි ඇයට විහිළු කළා, “අර බලන්න, කුණු අහුලන නිලන්ති යනවා” කියලා. ඒත් නිලන්ති කවදාවත් ඒවට සැලුණේ නෑ. කුණු ගොඩවල් අස්සෙන් ඇහිඳගන්න පරණ පොත් පත්තර කියවන්න ඇය ගොඩක් ආස කළා. ඇගේ අරමුණ වුණේ ඉගෙන ගෙන මේ දුප්පත්කමින් ගොඩ එන එකයි. කුණු ඇහිඳලා හොයාගන්න සල්ලිවලින් පොත් පෑන් අරගෙන ඇය රෑ නිදි මරාගෙන පාඩම් කළා.
ඇයට පරිසරය ගැන අමුතුම ආදරයක් තිබුණා. මිනිස්සු පරිසරයට එකතු කරන කුණු කන්දල් නිසා සොබාදහමට වෙන හානිය ඇය හොඳටම දැක්කා. ඒ නිසාම ඇය විශ්වවිද්යාලයේදී පරිසර විද්යාව හැදෑරුවා.
අවුරුදු ගණනාවකට පස්සේ අද නිලන්ති කියන්නේ ලංකාව විතරක් නෙවෙයි, මුළු ලෝකයම පිළිගන්නා ජාත්යන්තර මට්ටමේ පරිසර විද්යාඥවරියක්. අද ඇය ලෝකයේ විවිධ රටවලට ගිහින් පරිසරය රකින්න උපදෙස් දෙනවා. එදා කුණු ගොඩවල් අස්සේ බෝතල් පත්තර ඇහිලූ දෑත්, අද ලෝකයේ පරිසරය රකින්න නීති හදනවා. දුප්පත්කම කියන්නේ කෙනෙකුගේ අනාගතය තීරණය කරන දෙයක් නෙවෙයි කියලා නිලන්ති මුළු ලෝකෙටම පෙන්නුවා.
(මෙය සම්පූර්ණයෙන්ම මනඃකල්පිත කතාවකි)
