අත්හැර දැමූ දරුවාට, රෝද පුටුවේ සිටි තාත්තා දුන් අලුත් ජීවිතය
ගමේ මිනිස්සු සරත්ට කිව්වේ “රෝද පුටුවේ මිනිහා” කියලා. අවුරුදු තිහකට කලින් වෙච්ච අනතුරකින් සරත්ගේ දෙපා අප්රාණික වුණා. එදා ඉඳන් ඔහු ජීවත් වුණේ නගරයේ ලොතරැයි කුටියක ලොතරැයි විකුණලා. තනිවම ජීවත් වුණු සරත්ගේ මුළු ලෝකයම වුණේ ඒ පුංචි රෝද පුටුවයි, ලොතරැයි ටිකයි විතරයි.
එක් මහ වැස්සක් තිබුණු රාත්රියක, ලොතරැයි කුටිය වහලා ගෙදර යන්න සූදානම් වෙද්දී, සරත්ට කානුවක් අසලින් සිහින් හැඬුම් හඬක් ඇහුණා. අමාරුවෙන් රෝද පුටුව පදවාගෙන ගිහින් බලද්දී, ඔහු දුටුවේ කඩමාල්ලක ඔතා කානුවේ දමා ගිය බිළිඳෙක්.
“කවුරු දාලා ගියත්, මම මූව දාලා යන්නේ නැහැ,” සිරිල් තීරණය කළා. ඔහු ඒ දරුවා තමන්ගේ පපුවට තුරුළු කරගත්තා.
දරුවා හදා වඩා ගන්න සිරිල් ගත්තු තීරණයට සමාජයෙන් ලොකු විවේචන එල්ල වුණා. “රෝද පුටුවේ ඉන්න මනුස්සයෙක් කොහොමද ළමයෙක්ව බලාගන්නේ? මූට තමන්ගේ වැඩවත් කරගන්න බැහැ,” මිනිස්සු කිව්වා. ඒත් සිරිල් ඒ කිසිම දේකට සැලුණේ නැහැ. ඔහු දරුවාට ‘කවිඳු’ කියලා නම තිබ්බා.
සරත්ගේ උත්සාහය, දරුවා වෙනුවෙන් කරන කැපවීම පුදුමාකාරයි. ඔහු උදේ ඉඳන් හවස් වෙනකම් ලොතරැයි විකුණලා, කවිඳුට අවශ්ය කරන කිරි පිටි, පොත් පත්, ඇඳුම් පැළඳුම් සපයන්න මහන්සි වුණා. ඔහු විවිධ සුළු රැකියා කළා.
කාලය හෙමින් ගෙවිලා ගියා. කවිඳු හැදී වැඩී, හොඳින් ඉගෙන ගෙන උසස් රැකියාවක් ලබා ගැනීමට සමත් වුණා. ඔහු ඉංජිනේරුවෙකු වුණා.
කවිඳු තමන්ගේ පළමු වැටුපෙන් සරත්ට අලුත් විදුලි රෝද පුටුවක් අරන් දුන්නා. “තාත්තේ… මම අද මේ ඉන්න තැනට ආවේ, තාත්තා මාව බේරගත්ත නිසයි. තාත්තාගේ ආදරය, කැපවීම මට හැමදාම හයියක් වුණා,” කවිඳු කඳුළු පුරවගෙන කිව්වා.
දායා, ආදරය සහ කැපවීම ඕනෑම බාධකයක් ජය ගන්නා ආකාරය මේ කතාව අපිට පෙන්වා දෙනවා. සැබෑ මාපියකම යනු ලේ ඥාතිත්වය නොව, ඇති දැඩි කරන ආකාරය බව අපිට ආයෙමත් මතක් කරලා දෙනවා.
