මහ රෑ කඳු පාරේ බර ඉසිලු තාත්තාගේ කඳුළු කතාව
පියදාස කියන්නේ දරුවෝ දෙන්නෙක්ගේ වගකීම් තනියම කරට ගත්තු අහිංසක තාත්තා කෙනෙක්. ඔහුගේ පුංචි ගෙපැල තිබුණේ ගමේ කෙළවරේ තියෙන, ළඟ ළඟ වංගු තියෙන දුෂ්කර කොන්ක්රීට් කඳු පාරක් මුදුනේ. පියදාසගේ බිරිඳ මෑතකදී මිය ගියේ ඒ අමාරු කඳු පාරෙන් වෙලාවට රෝහලට ගෙනියන්න වාහනයක් හොයාගන්න බැරි වුණු නිසයි. එදා ඉඳන් අවුරුදු හයක ලොකු දරුවාගේ සහ තවමත් කිරි බොන චූටි දරුවාගේ මුළු ලෝකයම වුණේ පියදාස විතරයි.
දවල් කාලයේ කුලී වැඩ කරන පියදාස, රෑට කවුරුත් නිදාගත්තට පස්සේ කන්ද උඩ තියෙන ලොකු ගෙවල් වලට බඩු ගෙනියන අමාරු රස්සාවකුත් කළා. වැස්ස දවස් වලට වාහන වලට යන්න බැරි තරම් ලිස්සන, වංගු පිරුණු ඒ කොන්ක්රීට් පාරේ බර මලු, ගඩොල් තමන්ගේ කරේ තියාගෙන පියදාස උඩට ඇද්දේ, ඒ ලැබෙන අමතර කීයකින් හරි තමන්ගේ චූටි දරුවෝ දෙන්නට කිරිපිටි ටිකක් අරන් දෙන්න තියෙන ආසාවට.
එක් මහා ධාරානිපාත වර්ෂාවක් තිබුණු රාත්රියක, කන්ද මුදුනේ අලුතින් හැදෙන ගෙදරකට බර මලු වගයක් ගෙනියන්න පියදාසට සිද්ධ වුණා. ලිස්සන කොන්ක්රීට් පාරේ භයානකම වංගුවක් ගාවදී එකපාරටම පියදාසගේ කකුල ලිස්සලා ගිහින් මහ බරත් එක්කම ඔහු බිමට ඇදගෙන වැටුණා. ඔහුගේ කකුලක් තදින්ම තුවාල වෙලා ලේ ගලන්න ගත්තා. ඒත් ඔහු අඬ අඬා හරි අර බර කරේ තියාගෙන කන්ද උඩට ගියේ, එදා ඒ වැඩේ නොකළොත් පහුවදාට දරුවෝ දෙන්නට කන්න දෙන්න විදියක් නැති නිසයි.
මේ සිදුවීම කන්ද උඩ අලුත් ගෙදර පදිංචියට ආපු තරුණ වෛද්යවරයා දැක්කා. දහඩියයි වැහි වතුරයි පෙරාගෙන, ලේ ගලන කකුලකුත් ඇද ඇද තමන්ගේ ගෙදරට බඩු ගෙනාපු ඒ මනුස්සයාව දැකලා වෛද්යවරයා කම්පනයට පත්වුණා.
“ඇයි මනුස්සයෝ මේ මහ රෑ මේ ලොකු බරක් උස්සගෙන මේ ලිස්සන පාරේ ආවේ? ජීවිතේ නැතිකරගන්නද හදන්නේ?” දොස්තර මහත්තයා ඇහුවා.
“මට සමාවෙන්න මහත්තයෝ… මගේ ගෙදර චූටි දරුවෝ දෙන්නෙක් බඩගින්නේ. මං අද මේ බර ගෙනාවේ නැත්නම්, හෙට උදේට ඒ දරුවෝ දෙන්නට දෙන්න කිරිපිටි ටිකක් ගන්න මගේ අතේ සතයක්වත් නෑ.” පියදාස කඳුළු සලමින් කිව්වා.
එදා ඒ වෛද්යවරයා පියදාසගේ තුවාල වලට බෙහෙත් කරලා, ඔහුටයි දරුවෝ දෙන්නටයි මාසෙකටම ඇතිවෙන්න කෑම බීම අරන් දුන්නා විතරක් නෙවෙයි, පියදාසට තමන්ගේ රෝහලේ ස්ථිර රැකියාවකුත් අරන් දුන්නා. තමන්ගේ දරුවෝ දෙන්නා වෙනුවෙන් තමන්ගේ ජීවිතේ වුණත් පරදුවට තියන්න ලෑස්ති වෙන පියවරුන්ගේ ආදරය, ඔය පේන කඳු මුදුනටත් වඩා ගොඩක් උසයි නේද?
