ගඩොල් පෝරණුවේ පිච්චුණු තාත්තාගේ අත් දෙකෙන්, අලුත් ආකිටෙක්ට් දුව කරපු ඇඟ කිලිපොළා යන වැඩේ!
සුනිල් කියන්නේ ගමේ ගඩොල් පෝරණුවක දවස තිස්සේම ගිනි රස්නේ එක්ක ඔට්ටු වෙන කම්කරුවෙක්. රත් වෙච්ච ගඩොල් අදින නිසා ඔහුගේ අත් දෙකම සම්පූර්ණයෙන්ම කරවෙලා, තුවාල වෙලා, ගැටගැහිලා තිබුණේ. සුනිල්ට හිටියේ එකම දුවයි, සචිනි. සචිනිට ලොකු හීනයක් තිබුණා කවදාහරි ලොකු ගෙවල්, ගොඩනැගිලි නිර්මාණය කරන ‘ආකිටෙක්ට්’ (Architect – ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පිනියක්) කෙනෙක් වෙන්න. ගමේ අය කිව්වේ “ගඩොල් බාස්ගේ දුවට කොහෙන්ද ඕවා කරන්න සල්ලි, උඹත් ගිහින් තාත්තා එක්ක ගඩොල් කපපන්” කියලා.
ඒත් සුනිල් තමන්ගේ දුවගේ හීනෙට හිනා වුණේ නැහැ. දුවට උගන්වන්න සල්ලි හොයන්න ඔහු දවල්ට විතරක් නෙවෙයි, රෑටත් ගඩොල් පෝරණුවේ වැඩ කළා. ගිනි රස්නෙට අත් දෙක පිච්චිලා ලේ ගලද්දිත්, ඒ අත් වලින්ම දුවගේ පොත් වලට සල්ලි හෙව්වා. සචිනිත් තාත්තාගේ මේ දුක දැකලා, රෑ නිදි මරාගෙන පාඩම් කරලා කොළඹ විශ්වවිද්යාලයට තේරුණා.
හරියටම අවුරුදු දහයකට පස්සේ…
නගරයේ අලුතින්ම ඉදිවුණු දැවැන්ත, අති නවීන ළමා රෝහල විවෘත කිරීමේ උත්සවය දා සෙනඟ පිරිලා හිටියා. මේ රෝහල නිර්මාණය කරපු ප්රධාන ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පිනිය වුණු සචිනි, වේදිකාවට නැග්ගේ හැමෝගෙම අත්පොළසන් නාදය මැද. මයික් එක අතට ගත්තු සචිනි එකපාරටම කතාව නවත්තලා වේදිකාවෙන් බිමට බැස්සා.
ඇය කෙලින්ම ගියේ සෙනඟ අස්සේ, පරණ සුදු කමිසයක් ඇඳගෙන හැංගිලා වගේ හිටපු සුනිල් ළඟට. තාත්තාව වේදිකාව උඩට එක්කගෙන ආපු සචිනි, ඔහුගේ ගැටගැහුණු, පිච්චුණු අත් දෙක උඩට ඉස්සුවා.
“අද ඔයාලා මේ දකින ලස්සන ගොඩනැගිල්ලේ අත්තිවාරම තියෙන්නේ කොන්ක්රීට් වලින් නෙවෙයි. මට මේ තැනට එන්න, අවුරුදු ගාණක් ගඩොල් පෝරණුවක ගිනි රස්නෙට පිච්චුණු මගේ තාත්තාගේ මේ අත් දෙකයි මේ හැමදේකටම මුල…” සචිනි අඬමින් කියද්දී, එතන හිටපු හැමෝගෙම ඇස් වලට කඳුළු ආවා.
මේ සිදුවීම දැකපු රෝහලට මුදල් ආයෝජනය කරපු ප්රධාන ව්යාපාරිකයා, එදාම සුනිල්ට ජීවිත කාලය පුරාම විවේකයෙන් ඉන්න පුළුවන් වෙන්න අලුත් නිවසකුත්, විශ්රාම වැටුපකුත් ලබා දෙන්න කටයුතු කළා. දරුවන්ගේ අනාගතය වෙනුවෙන් නිහඬවම දියවෙලා යන දෙමව්පියන්ට, දරුවෙක්ගෙන් ලැබෙන්න ඕන ලොකුම කෘතවේදීත්වය මේක නෙවෙයිද?
