කන්ද උඩ පැල්පතේ කුප්පි ලාම්පුවෙන් අකුරු කරපු අහිංසක කෙල්ල, ගමට ආපු අලුත් දොස්තර නෝනා වුණු හැටි
ගමේ අය ඇයට කිව්වේ “හීන බලන කෙල්ල” කියලා. ඇගේ නම අමායා. අමායාගේ පුංචි ගෙපැල තිබුණේ ගමටම පෙනෙන උස කන්දක් මුදුනේ. ඒ කන්දට යන්න තිබුණේ වංගු පිරුණු, හරිම දුෂ්කර කොන්ක්රීට් පාරක් විතරයි. අමායාගේ තාත්තා මේ කඳු පාරේ බඩු උස්සගෙන යන කුලී වැඩ කරලා තමයි පවුල ජීවත් කළේ. එක දවසක් මහ වැස්සේ බර මල්ලක් උස්සගෙන එද්දී තාත්තා පාරේ ලිස්සලා වැටිලා ගොඩක් අමාරු වුණා. පාරේ අමාරුකම නිසා වෙලාවට ඉස්පිරිතාලෙට අරන් යන්න බැරි වුණු තාත්තා, පුංචි අමායාගේ ඇස් ඉස්සරහම අවසන් හුස්ම හෙළුවා.
එදා ඒ පුංචි කෙල්ල තාත්තාගේ මිනිය ළඟ ඉඳගෙන එක පොරොන්දුවක් වුණා. “මං කවදාහරි දවසක දොස්තර නෝනා කෙනෙක් වෙලා මේ ගමට එනවා. එදාට කිසිම කෙනෙකුට බෙහෙත් නැතුව මැරෙන්න මං ඉඩ තියන්නේ නෑ.”
තාත්තා නැතිවුණාට පස්සේ අමායාගේ අම්මා ගෙවල් වල වැඩ කරලා හම්බකරපු සල්ලි වලින් ඇයට ඉගැන්නුවා. හැමදාම පාන්දරින් නැගිටින අමායා, අර වංගු පිරුණු කොන්ක්රීට් කඳු පාරේ පයින්ම ඉස්කෝලෙට ගියේ කැඩිච්ච පරණ සෙරෙප්පු දෙකකුත් දාගෙන. රෑට ගෙදර කරන්ට් එක නැති නිසා ඇය පාඩම් කළේ කුප්පි ලාම්පුවෙන්. ගමේ සමහරු ඇයට හිනා වුණා, “කන්න බොන්න නැති උනාට මුන්ගේ හීන නම් තියෙන්නේ අහස උඩ” කියලා. ඒ කිසිම දේකට උත්තර නොදුන්නු අමායා, තමන්ගේ කඳුළු ඔක්කොම පොත් අස්සේ හංගගෙන එක දිගටම පාඩම් කළා.
හරියටම අවුරුදු පහළොවකට පස්සේ…
ගමේ අලුතින් හැදුව ග්රාමීය රෝහල විවෘත කරන්න ආපු ප්රධාන වෛද්යවරිය පිළිගන්න මුළු ගමම ලොකු උත්සවයක් ලෑස්ති කරලා තිබුණා. සුදු පාට ජීප් එකකින් බැහැපු, ලස්සන සාරියක් ඇඳගත්ත ඒ දොස්තර නෝනා කෙලින්ම ගියේ සෙනඟ අස්සේ පැත්තකට වෙලා අඬමින් හිටපු වයසක අම්මා කෙනෙක් ළඟට.
“අම්මේ… අඬන්න එපා, අද ඉඳන් මේ ගමේ කාටවත් බෙහෙත් නැතුව මැරෙන්න මම ඉඩ තියන්නේ නෑ.” එහෙම කියපු දොස්තර නෝනා ඒ අම්මාගේ දෙපාමුල වැඳවැටුණා.
එදා කුප්පි ලාම්පුවෙන් අකුරු කරපු, කඳු පාරේ දුක් විඳපු අමායා තමයි අද මුළු ගමම බලාපොරොත්තු වුණු ඒ දොස්තර නෝනා කියලා දැනගත්තාම එදා ඇයට හිනාවුණු මිනිස්සුන්ගේ පවා ඇස් වලට කඳුළු ආවා. දහඩියයි, කඳුළුයි, කැපවීමයි තියෙනවා නම්, කොච්චර දුප්පත් වුණත් ඕනෑම කෙනෙකුට තමන්ගේ අරමුණට යන්න පුළුවන් කියන්න මීට වඩා තවත් උදාහරණයක් අවශ්යද?
