අවුරුදු 10ක් තිස්සේ හැමදාම කඳු පාරේ වංගු සුද්ද කරන අහිංසක සීයාගේ කඳුළු කතාව
මේ කතාව වාර්තා වෙන්නේ ගමකට පිවිසෙන කන්දක් උඩ තියෙන, ළඟ ළඟ වංගු තියෙන දුෂ්කර කොන්ක්රීට් පාරකින්. මේ පාරේ යන එන හැමෝම වගේ දකින සුලභ දසුනක් තිබුණා. ඒ තමයි අවුරුදු හැත්තෑවක් විතර වයසැති සෝමදාස සීයා, හැමදාම උදේ ඉඳන් හවස් වෙනකම් මේ කොන්ක්රීට් පාරේ තියෙන වංගු වල බැඳිලා තියෙන පාසි සුද්ද කරන එකයි, කැඩිලා ගියපු තැන් වලට පස් දාලා හදන එකයි.
සමහරු සෝමදාස සීයාට හිනා වුණා. “මේ මනුස්සයාට වෙන වැඩක් ඇත්තෙම නැද්ද මන්දා, ආණ්ඩුවෙන් කරන්න ඕන වැඩ මේ මනුස්සයා නිකන් කරන්නේ වයසට ගිහින් මොළේ අමාරුව හැදිලා” කියලා තරුණ අය සමච්චල් කළා. වැස්ස දවසටත්, දැඩි අව්ව දවසටත් මේ සීයා තමන්ගේ ලොකු උදැල්ලත් අරගෙන මේ වංගු සහිත කඳු පාරේ මහන්සි වෙනවා. කවුරු මොනවා කිව්වත් ඔහු ඒ කිසිම දේකට උත්තර දෙන්න ගියේ නැහැ. අහිංසක හිනාවකින් විතරක් සංග්රහ කරලා තමන්ගේ පාඩුවේ පාර අතුගාන්න ගත්තා.
නමුත් දවසක් මේ පාරේ ගියපු සමාජ මාධ්ය වීඩියෝ කරන තරුණයෙක් සෝමදාස සීයාව නවත්තලා කතා කළා. එතකොට තමයි මේ කතාවේ ඇත්තම හේතුව එළියට ආවේ.
“මීට අවුරුදු දහයකට කලින් මගේ එකම දුවට එකපාරටම රෑක අමාරු වුණා දරුවා ලැබෙන්න. එදා මහා ධාරානිපාත වැස්ස. අපි ත්රීවිල් එකක දුවවත් දාගෙන මේ කඳු පාරේ පල්ලෙහාට යද්දී, ඔය පාරේ තියෙන භයානකම වංගුව ගාවදී ත්රීවිල් එක ලිස්සලා ගිහින් පල්ලෙහාට පෙරළුණා. එදා ඒ අනතුරින් මගේ රත්තරන් දුවයි, ඉපදෙන්න හිටපු දරුවයි දෙන්නම මට නැති වුණා මහත්තයෝ…” සීයාගේ රැලි වැටුණු කම්මුල් දිගේ කඳුළු කඩාගෙන වැටුණා.
“මේ කොන්ක්රීට් පාරේ වංගු වල පාසි බැඳුනාම හරිම ලිස්සනවා. මගේ දරුවට වෙච්ච දේ, මේ පාරේ යන වෙන කිසිම දරුවෙකුට වෙන්න මම ඉඩ තියන්නේ නැහැ. මගේ ඇඟේ හයිය තියෙනකම් මම මේ පාර පරිස්සම් කරනවා.”
තමන්ගේ මුළු ලෝකයම අහිමි වුණු පියෙක්, තමන්ගේ දරුවා වෙනුවෙන් හෙලන්න තිබුණු කඳුළු, වෙනත් දරුවන්ගේ ජීවිත බේරගන්න දහදිය බවට පත් කරපු මේ කතාව එදා අර තරුණයා අන්තර්ජාලයට දැම්මට පස්සේ මුළු සමාජයම කම්පනයට පත් කළා. තමන්ට සමච්චල් කරන සමාජයකට වුණත්, ආපිට මේ තරම් ආදරයක් දක්වන්න පුළුවන් උතුම් මිනිස්සු අදටත් අපේ අතර ඉන්නවා කියන එක අපේ හිත් වලට පුදුමාකාර සැනසිල්ලක් ගෙනෙනවා නේද?
