දිරාපත් වූ පැරණි ඔරලෝසු අලුත්වැඩියා කර මිනිසුන්ට මතකයන් ආපසු දුන් ගුණසිරි
නගරයේ කුඩා අතුරු පාරක අඩි පහක පමණ පුංචි ඉඩකඩක ගුණසිරිගේ පරණ ඔරලෝසු අලුත්වැඩියා කරන පෙට්ටිකඩය තිබුණා. ඩිජිටල් ඔරලෝසු සහ ස්මාර්ට්ෆෝන් ආපු කාලෙක මිනිස්සු සාමාන්‍ය ඔරලෝසුවක්වත් අතේ බඳින්නේ නැති නිසා, ගුණසිරිට දවසටම හම්බවුණේ කීයක් හරි සොච්චම් මුදලක් විතරයි. සමහර දවස්වලට එක පාරිභෝගිකයෙක්වත් ආවේ නැහැ. “ඕක වහලා දාලා වෙන රස්සාවක් හොයාගන්න” කියලා හැමෝම කිව්වත් ගුණසිරි ඒ පුංචි තැන අතහැරියේ නැහැ. ඔහුට ඔරලෝසුවක් කියන්නේ වෙලාව බලන යන්ත්‍රයක් විතරක් නෙවෙයි; ජීවිතේ අමතක නොවන මතකයක්.
දවසක් තරුණයෙක් ඇස්වල කඳුළු පුරවාගෙන ඉතාම පැරණි, මලකඩ කා දිරාපත් වී තිබූ අත් ඔරලෝසුවක් අරගෙන ගුණසිරි ළඟට ආවා. නගරයේ ලොකු කඩ හැම එකකින්ම “මේක හදන්න බෑ, විසි කරන්න” කියලා හරවලා එවපු එකක්. ඒක තරුණයාගේ මියගිය පියා තමන්ට අවසන් වරට තෑගි දුන් එකම වටිනා මතකය. ගුණසිරි දවස් තුනක් පුරා, රෑ නිදි මරාගෙන, තමන්ගේ ඇස් රිදෙනකල් වීදුරු කාචය දමාගෙන අන්වීක්ෂීය කුඩා දැති රෝද එකින් එක ගලවා පිරිසිදු කර, නැතිවුණු කොටස් තමන්ගේ අතින්ම කපා සාදා ඔරලෝසුව නැවත පණගැන්නුවා.
නැවත ක්‍රියාත්මක වන ඔරලෝසුවේ ‘ටික් ටික්’ හඬ ඇසුණු මොහොතේ ඒ තරුණයාට ඇතිවූ සතුට මිල කරන්න බැරි එකක් වුණා. ඔහු මේ සිදුවීම සමාජ මාධ්‍යවල සටහන් කළේ “කාලය නවත්වන්න බැරි වුණත්, අපේ තාත්තාගේ මතකය ආයේ පණගැන්වූ දෙවියෙක් වැනි මිනිසා” යනුවෙන්. ඒ පෝස්ට් එක රට පුරාම පැතිරී ගියා.
අද ගුණසිරිගේ ඒ කුඩා කඩය ඉදිරිපිට රටේ නන් දෙසින් මිනිසුන් පෝලිම් ගැසී සිටින්නේ තමන්ගේ මුතුන්මිත්තන්ගෙන් උරුම වූ මිල කළ නොහැකි පැරණි ඔරලෝසු සුවපත් කරගැනීමටයි. ලෝකය කොතරම් වේගයෙන් ඉදිරියට දිව්වත්, මිනිසුන්ගේ හදවත්වල තියෙන ආදරණීය මතකයන් රැකදීමට තමන් කරන නිහඬ සේවය ගැන ගුණසිරිගේ හිතේ ඇත්තේ නිහතමානී අභිමානයක්.
(මෙය සම්පූර්ණයෙන්ම මනඃකල්පිත කතාවකි)
