ගමේ දරුවන්ගේ ආරක්ෂාව වෙනුවෙන් වසර තිහක් පාර පැනවූ කරුණාරත්න සීයා
කරුණාරත්න කියන්නේ ප්‍රධාන නගරයට දිවෙන අධික රථවාහන තදබදයක් ඇති මහා මාර්ගය අසල පිහිටි පාසලේ හිටපු සාමාන්‍ය මුරකරුවෙක්. ඔහු විශ්‍රාම ගියේ මීට වසර ගණනාවකට පෙර වුවත්, ඒ විශ්‍රාම කාලය ගෙදරට වී ගත කරන්න ඔහු සූදානම් වුණේ නැහැ. ඒ පාසල ඉදිරිපිට මාර්ගයේ සිදුවන අධික රිය අනතුරු සහ වේගයෙන් ධාවනය වන බස් රථ, ලොරි රථ මැදින් කුඩා දරුවන් අනතුරේ වැටෙන ආකාරය දැකීමෙන් ඔහුගේ හිත දැඩි ලෙස කම්පා වුණා.
විශ්‍රාම වැටුපෙන් කිසිදු අමතර ආදායමක් නොලැබුණත්, ඔහු තමන්ගේම වියදමින් දීප්තිමත් තැඹිලි පැහැති ආරක්ෂක කබායක් සහ කුඩා “නවත්වන්න” (STOP) පුවරුවක් සකසා ගත්තා. පාන්දර හයේ සිට පාසල ආරම්භ වන තුරුත්, නැවත දහවල් එකහමාරේ සිට සියලු දරුවන් පිටව යන තුරුත්, අව්ව, වැස්ස නොබලා ඔහු ඒ අනතුරුදායක මහා මාර්ගය මැද පාර පනින සංඥා පුවරුව අතැතිව සිටියා. සමහර නොහික්මුණු රියදුරන් ඔහුට හෝන් ගසමින් බැණ වැදුණත්, ඔහු මුහුණේ කාරුණික සිනහව රඳවාගෙන එකම එක දරුවෙකුවත් අනතුරකට ලක් නොවීමට වගබලා ගත්තා.
වසර තිහක් පුරා ඔහු රැකගත් දරුවන් අද වන විට රටේ විවිධ ක්ෂේත්‍රවල ඉහළ තනතුරු දරන වෛද්‍යවරුන්, ඉංජිනේරුවන් සහ නීතිඥයන් බවට පත්ව සිටිනවා. දිනක්, එලෙස ඔහු පාර පැනවූ එක් පැරණි සිසුවෙකු වූ ප්‍රධාන මාර්ග ඉංජිනේරුවරයෙක්, ඒ ස්ථානයේ ස්වයංක්‍රීය පාදික මාරුවක් සහ ආලෝක සංඥා පද්ධතියක් ඉදි කර එය “කරුණාරත්න පියමඟ” ලෙස නම් කිරීමට මූලිකත්වය ගත්තා. කිසිදු ලාභ අපේක්ෂාවකින් තොරව, අනුන්ගේ දරුවන් වෙනුවෙන් තම ආයු කාලයම මහපාරේ කැප කළ කරුණාරත්න සීයා සැබෑම ජීවමාන දෙවියෙක්.
